یعنی چه
این واژه از ریشه «کبّ» به معنی رو به زمین انداختن است که با تکرار به صورت «کبکب» درآمده تا مبالغه، تکرار و غلتیدن پیدرپی و روی هم افتادن دوزخیان را به تصویر بکشد.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه قرآنی با فتحة فاء، ضمهٔ کاف اول، سکون باء اول، کسر کاف دوم و ضمهٔ باء دوم به همراه واو مدی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف آن «فکبکبوا» یا معادلهای تفسیری آن مانند «سرنگون شدند» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت برای رساندن مفهوم سقوط سرنگونوار و پیدرپی به کار میرود.
به عربی
در لغتنامههای عربی، این فعل مجهول از باب رباعی مجرد (کبکب) مایه میگیرد و تکرارِ سقوطِ خفتبار را افاده میکند.
به فارسی
از آنجا که این واژه یک اصطلاح خاص قرآنی است، بهترین برگردانهای فارسی آن عبارتند از: «پس سرنگون شدند»، «بهرو افکنده شدند» یا «پیاپی درون آتش پرتاب شدند».
در قرآن
این کلمه تنها یکبار در قرآن کریم در سوره شعراء آمده است و توصیفکننده لحظهای است که معبودان باطل و گمراهان به صورت دستهجمعی و سرنگون، یکی پس از دیگری درون جهنم انباشته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل فکبکبوا
واژه «فَکُبْکِبُوا» یک فعل مجهول و اصطلاحی کاملاً قرآنی و عربی است که ریشه در مفهوم «کَبَّ» دارد. ساختار زبانی این کلمه به دلیل تکرار حروف، بار معنایی مبالغه و شدت حادثه را دوش میکشد و به خوبی حالت فیزیکی سقوط دوزخیان را که به صورت پیاپی، غلتزنان و واژگون روی یکدیگر در آتش پرتاب میشوند، تجسم میبخشد.
این کلمه در زبان فارسی کاربرد روزمره یا ادبی مستقلی ندارد و صرفاً در متون تفسیری و ترجمههای قرآنی (به ویژه آیه ۹۴ سوره شعراء) مورد بررسی قرار میگیرد تا سرنوشت تاریک گمراهان و معبودان دروغین را به تصویر بکشد.