یعنی چه
مردمآمیزی حاصل صفت «مردمآمیز» است و به تمایل و توانایی فرد برای جوشیدن با دیگران، برقراری ارتباط صمیمی، خوشمشربی و جامعهپذیری اشاره دارد. این واژه یک اصطلاح اصیل فارسی در حوزه اخلاق و روابط اجتماعی است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «مَردُم» و اسم مصدر «آمیزی» (از مصدر آمیختن) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، کلمه ۹ حرفی «مردم آمیزی» یا مترادفهای آن مانند مردمجوشی به عنوان پاسخ معاشرتی بودن به کار میروند.
به انگلیسی
این واژهها در زبان انگلیسی برای توصیف ویژگی رفتاری افرادی که تمایل بالایی به معاشرت و حضور در اجتماع دارند استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی، مفهوم مردمآمیزی با اصطلاحاتی که بر نیکویی در برخورد و آمیختن صحیح با مردم دلالت دارند، بیان میشود.
در قرآن
خود واژه «مردمآمیزی» به دلیل فارسی بودن در قرآن نیامده است؛ اما از نظر مفهومی، در آیه ۱۳ سوره حجرات به ضرورت شناخت متقابل و در آیات دیگر به الفت و انس میان مؤمنان اشاره شده است.
نماد چیست
مردمآمیزی یک صفت رفتاری و معنوی است و برخلاف برخی مفاهیم، نماد مادی یا حیوانی خاصی برای آن ثبت نشده است؛ هرچند در ادبیات به عنوان ویژگی انسانهای مصلح و خوشمحضر ستوده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مردم آمیزی
مردمآمیزی یکی از فضایل اخلاقی و ویژگیهای مثبت رفتاری در فرهنگ ایرانی است که بر پایه حسن خلق، الفت و همزیستی مسالمتآمیز با اعضای جامعه شکل میگیرد. این واژه اصیل فارسی، نقطه مقابل عزلتگزینی و مردمگریزی است و نشاندهنده پویایی روابط انسانی و روحیه جمعگرایی در میان افراد است.
در ادبیات فارسی، بخصوص در آثار بزرگان چون سعدی شیرازی، بر اهمیت تغییر خلقوخو به سمت مردمآمیزی و صلحجویی تاکید شده است. فرد مردمآمیز با گشادهرویی و توانایی برقراری ارتباط موثر، به انسجام بیشتر پیوندهای اجتماعی در جامعه کمک میکند.