یعنی چه
ابن ماجشون یک اسم خاص و لقب خاندانی از فقیهان بزرگ مذهب مالکی در مدینه است. معروفترین فرد این خاندان، ابومروان عبدالملک بن عبدالعزیز است. واژه ماجشون در واقع معرب کلمه فارسی «ماهگون» (به معنی مانند ماه، گلگون یا سپید و سرخ) است که به دلیل چهره زیبا و روشنِ جد این خاندان به آنها داده شد.
تلفظ
این ترکیب به صورت «اِبنِ ماجِشون» تلفظ میشود. در زبان عربی گاهی با الف و لام تعریف به صورت «ابن الماجشُون» نیز خوانده و تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان فقیه مالکی یا خاندانی اصفهانی در مدینه، کلمه «ابن ماجشون» است که دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و منابع اسلامشناسی بینالمللی، این نام تاریخی به صورت Ibn al-Majishun نگاشته میشود.
به عربی
در زبان و منابع عربی، این نام با افزودن الف و لام به بخش دوم، به صورت «ابن الماجشون» استعمال میشود.
به فارسی
برگردان معنایی این لقب به فارسی «پسر ماهگون» یا «فرزند زیبا و گلگونرخ» است، چرا که ماجشون تغییریافته و معرب واژه فارسی «ماهگون» (ماه + گون) در زبان عربی است.
در قرآن
کلمه ابن ماجشون در قرآن کریم وجود ندارد؛ زیرا این عبارت یک اسم خاص مربوط به یک خاندان تاریخی و فقهی در قرون دوم و سوم هجری است و ماهیت لغوی یا قرآنی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل ابن ماجشون
ابن ماجشون لقب خاندانی از فقیهان بزرگ و نامدار مذهب مالکی در مدینه منوره است که اصالت آنها به ایرانیان ساکن در اصفهان بازمیگردد. معروفترین شخصیت این خاندان، ابومروان عبدالملک بن عبدالعزیز نام دارد که از شاگردان برجسته امام مالک و از استوانههای فقه مدینه به شمار میرفت و چهرههایی چون احمد بن حنبل از او یاد کردهاند.
ریشه لغوی «ماجشون» برخلاف ظاهر عربی آن، کاملاً فارسی است. این کلمه معرب واژه «ماهگون» در فارسی باستان و پهلوی است که به معنای گلگون، سپید و سرخ یا دارنده چهرهای مانند ماه است. این لقب به دلیل سیمای زیبا و روشنِ یعقوب بن ابیسلمه (جد این خاندان) به آنها اطلاق شد و در تاریخ فقه اسلامی ماندگار گردید.