یعنی چه
مفیبوشت یک اسم خاص باستانی با ریشه عبری است. در کتاب مقدس (عهد عتیق)، او پسر یوناتان و نوه شائول، نخستین پادشاه اسرائیل است. این واژه در لغت به معنای «از دهان شرم» یا «پراکنندهکننده بتها» تعبیر میشود. او در کودکی از هر دو پا فلج شد و بعدها به خاطر پیمان دوستی میان پدرش و داوود پادشاه، مورد لطف و فیض ویژه داوود قرار گرفت.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی به صورت «مِفِیبوشِت» (Mefibošet) است که ترجیحاً حرف فاء با کسره و شین با کسره خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سؤال «پسر یوناتان در عهد عتیق» یا «نوه شائول» واژه ۷ حرفی «مفیبوشت» است. همچنین نام دیگر او «مریببعل» نیز گاهی به کار میرود.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و ترجمههای انگلیسی کتاب مقدس، این نام به صورت Mephibosheth نگاشته و تلفظ میشود.
به عربی
در ترجمههای عربی کتاب مقدس (الکتاب المقدس)، این نام با اعرابگذاری به صورت مَفِيبُوشَث یا مِفِيبُوشَث با ثاء جزم یا فتحه در انتها نوشته میشود.
به فارسی
از آنجا که مفیبوشت یک اسم خاص عبری و تاریخی مربوط به عهد عتیق است، معادل واژگانیِ تککلمهای در زبان فارسی ندارد و در متون فارسی به همان صورت اصیل خود یعنی «مفیبوشت» یا با اشاره به مفهوم ریشهای آن («از دهان شرم») یاد میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مفیبوشت
مفیبوشت از شخصیتهای عهد عتیق در کتاب مقدس است که به عنوان نماد وفاداری، لطف و فیض بیقیدوشرط شناخته میشود. او فرزند یوناتان بود که در پنج سالگی، پس از شنیدن خبر مرگ پدر و پدربزرگش در جنگ، توسط دایهاش ناخواسته سقوط کرد و از هر دو پا معلول شد.
سالها بعد، داوود پادشاه به پاس عهد و پیمانی که با یوناتان بسته بود، مفیبوشت را جستجو کرد، تمام املاک پدربزرگش شائول را به او بازگرداند و به او اجازه داد تا پایان عمر مانند یکی از پسران شاه، بر سر سفره پادشاه غذا بخورد. این داستان در الهیات به عنوان عالیترین جلوه از رحمت تجسم مییابد.