یعنی چه
النبوات در اصطلاح علم کلام به بخشی از الهیات اسلامی گفته میشود که به ضرورت، صفات، احکام و اثبات پیامبران میپردازد. همچنین به معنای پیشگوییها و اخبار غیبی است که پیامبران از آینده میدهند.
تلفظ
این کلمه با الف و لام تعریف عربی آغاز شده و حرف نون دارای تشدید و ضمه، حرف واو دارای تشدید و فتحه است و در زبان فارسی معمولاً به صورت اَن-نُبُوّات تلفظ میشود.
به انگلیسی
برای اشاره به مقام و مباحث پیامبری از واژه Prophethoods و برای اشاره به پیشگوییها و الهامات غیبی از واژه Prophecies استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و جمع مؤنث سالم است. در عربی امروزی بیشتر به صورت النبوءات نوشته میشود که ریشه در خبرآوردن (نبأ) دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه «پیامبریها»، «وحیها» و «پیشگوییهای آسمانی» است که در متون کهن فلسفی و کلامی به وفور به کار رفته است.
در قرآن
واژه جمعِ «النبوات» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما شکل مفرد آن یعنی «النُّبُوَّة» ۵ بار در قرآن مجید آمده است؛ مانند آیه ۷۹ سوره آل عمران که مقام پیامبری را در کنار کتاب و حکم الهی قرار میدهد.
نماد چیست
در سنتهای فرهنگی و دینی، مفاهیم وابسته به نبوات معمولاً با نمادهایی چون «نور» به نشانه هدایت الهی، «کتاب آسمانی یا لوح» برای دریافت وحی، و گاهی «کبوتر» به عنوان نماد فرشته پیامآور بازنمایی میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل النبوات
واژه «النبوات» یک اصطلاح کلیدی و ریشهدار در ادبیات دینی، کلامی و فلسفی جهان اسلام است. این کلمه که جمع مؤنث سالم از واژه النبوة است، در دو قلمرو معنایی کاربرد دارد؛ نخست در ساختار الهیات و علم کلام که به بررسی منطقی، عقلی و نقلی ضرورت فرستادن پیامبران، صفات آنها و اثبات حقانیت وحی میپردازد. در واقع، در کنار توحید و معاد، نبوات یکی از ارکان اصلی مباحث اعتقادی است.
در قلمرو دوم، این واژه به پیشگوییها، الهامات غیبی و رویدادهایی اشاره دارد که فرستادگان الهی از آینده جهان و سرنوشت بشر خبر دادهاند. اگرچه شکل جمع این کلمه در متن قرآن مجید به چشم نمیخورد، اما ریشهها و مفهوم مفرد آن نقشی بنیادین در تبیین رابطه انسان و امر قدسی در طول تاریخ ایفا کرده است.