یعنی چه
پوستین روباه به جامه، عبا یا پالتویی گفته میشود که از پوست و موی روباه دوخته شده باشد. در طب سنتی و قدیم، این جامه را بسیار گرم و رطوبتزدا میدانستند که برای افراد پیر و سردمزاج مناسب است. در ادبیات عرفانی و کهن فارسی (مانند اشعار مولانا)، این واژه کنایه از مادیات، دلبستگیهای دنیوی و جلوههای فریبندهای است که انسان را به بند میکشد و او را شکار مرگ یا حوادث میکند.
تلفظ
این واژهٔ مرکب به صورت «پُوسْـتینِ روباه» تلفظ میشود که شامل اسم «پوستین» به همراه کسرهٔ اضافه و کلمهٔ «روباه» است.
در جدول
در سؤالات جدول، پاسخ دقیق برای این مفهوم «پوستین روباه» است که از ۱۱ حرف تشکیل شده است. همچنین معادلهای کهن آن مانند «فرو الثعلب» یا «خز روباه» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به لباس دوخته شده از پوست روباه از عبارت Fox fur coat و برای اشاره به خودِ پوست یا خز آن از Fox pelts استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون کهن پزشکی و ادبی، دقیقترین معادل برای این واژه ترکیب «فَرْوُ الثَّعْلَب» است.
نماد چیست
پوستین روباه در فرهنگ و ادبیات فارسی نماد تجمل فریبنده و طمع است. از آنجا که روباه به خاطر پوست زیبایش شکار میشود، این واژه نشاندهندهٔ دارایی یا ویژگیهایی است که مایهٔ هلاکت و نابودی خودِ فرد میگردد. همچنین در حکایات کهن، نماد گرفتار شدن حیلهگران در دام مجازات است.
جمعبندی و توضیح کامل پوستین روباه
پوستین روباه در معنای نخستین خود جامه و پوششی گرانقیمت و بسیار گرم است که از پوست روباه تهیه میشد و در طب سنتی کاربردهای درمانی برای افراد سردمزاج داشت. ریشهٔ اجزای این واژه به زبان پهلوی ساسانی بازمیگردد و اصالتی کاملاً ایرانی دارد.
در قلمرو ادبیات فارسی، این واژه فراتر از یک پوشش ظاهری، به نمادی پرمفهوم تبدیل شده است. شاعرانی چون مولانا از پوستین روباه به عنوان کنایهای از دلبستگیهای مادی و جلوههای فریبنده دنیا یاد کردهاند؛ مادیاتی که انسان با طمعورزی به دنبال آنها میرود، اما در نهایت همانها مایهٔ گرفتاری و هلاکتش میشوند، درست مانند روباهی که به خاطر زیبایی پوستش شکار صیادان میشود.