یعنی چه
پادشاهی بریتانیای کبیر یک حکومت پادشاهی تاریخی در غرب اروپا بود که بین سالهای ۱۷۰۷ تا ۱۸۰۱ میلادی بر جزیرهٔ بریتانیای کبیر حکومت میکرد. این دولت با مصوبهٔ اتحاد ۱۷۰۷ و از ادغام دو پادشاهی مستقل انگلستان و اسکاتلند بهوجود آمد و سرانجام در سال ۱۸۰۱ با پیوستن ایرلند، به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند تغییر نام یافت.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «پادْ شاهیِ بْری تانْ یا یِ کَ بیر» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «پادشاهی بریتانیای کبیر» با ۲۰ حرف است. همچنین ممکن است از واژههای جایگزین مانند بریتانیای بزرگ یا انگلستان (به صورت عامیانه) استفاده شود.
به انگلیسی
معادل رسمی و دقیق بینالمللی این حکومت تاریخی در زبان انگلیسی Kingdom of Great Britain است.
به فارسی
این عبارت در زبان فارسی به صورت «پادشاهی بریتانیای کبیر» شناخته میشود و مترادفهای آن شامل «پادشاهی بریتانیا» و «بریتانیای بزرگ» است. واژه پادشاهی کاملاً فارسی و اصیل است، بریتانیا ریشه لاتین دارد و کبیر یک واژه عربی به معنی بزرگ است که وارد فارسی شده است.
نماد چیست
نماد رسمی این حکومت «پرچم اتحاد اول» (ترکیب پرچمهای انگلستان و اسکاتلند بدون خطوط مورب قرمز ایرلند) بود. همچنین «نشان سلطنتی بریتانیای کبیر» و نماد جانوری «شیر بریتانیا» از دیگر مراجع نمادین این پادشاهی به شمار میرفتند.
جمعبندی و توضیح کامل پادشاهی بریتانیای کبیر
پادشاهی بریتانیای کبیر یکی از مهمترین حکومتهای تاریخی اروپای غربی بود که در سال ۱۷۰۷ میلادی بر پایهٔ «مصوبهٔ اتحاد» شکل گرفت. این پادشاهی از ادغام دو قلمروی مستقل پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسکاتلند پدید آمد و توانست یک ساختار سیاسی و اقتصادی واحد را در سراسر جزیرهٔ بریتانیا برقرار سازد.
این حکومت که در زبان عامیانه گاهی به اشتباه تماماً انگلستان خوانده میشود، بستر ساز آغاز دوران استعمار نوین و گسترش نفوذ بریتانیا در جهان شد. قلمروی این پادشاهی تا سال ۱۸۰۱ میلادی دوام داشت؛ یعنی تا زمانی که با امضای مصوبه اتحاد دیگر، پادشاهی ایرلند نیز رسماً به آن ضمیمه شد و «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند» شکل گرفت.