یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی است که دو معنای کاملاً متفاوت دارد. در ادبیات جهانی و معاصر، اصطلاح «رومی» (Rumi) به طور اختصاصی برای اشاره به مولانا جلالالدین محمد بلخی، عارف و شاعر بزرگ پارسیگوی به کار میرود، زیرا او بخش عمده عمر خود را در دیار روم (آسیای صغیر یا آناتولی) گذراند. در بافت دوم و تاریخی، این عبارت به شاعران لاتینزبانِ دوران امپراتوری روم باستان مانند ویرژیل و هوراس اشاره میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت «شاعِرِ رومی» است که با کسرهٔ اضافه (اضافهٔ وصفی) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما دقیقاً خود عبارت «شاعر رومی» (دارای ۸ حرف) است. بسته به طراح جدول، گاهی ممکن است پاسخهای جایگزینی مانند مولانا یا ویرژیل نیز مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی اگر منظور جلالالدین بلخی باشد از نام شهرهٔ جهانی او یعنی Rumi استفاده میشود و اگر منظور شاعران کلاسیک روم باستان باشد، عبارت Roman poet به کار میرود.
به فارسی
معادلها و عناوین فارسی این عبارت شامل جلالالدین بلخی، مولوی، خداوندگار و شمسِ حق (برای معنای اول) و شاعرِ رومیتبار یا لاتینزبان (برای معنای دوم) است.
نماد چیست
این عبارت (به ویژه در وجهه بینالمللی آن که به مولانا اشاره دارد) نماد بارز عشق الهی، عرفان اسلامی، صوفیسم، رقص سماع و همچنین صلح، مدارا و وحدت میان ادیان و فرهنگهای مختلف در سراسر جهان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شاعر رومی
عبارت «شاعر رومی» یک اصطلاح دوگانه در دنیای ادبیات است. بیشترین کاربرد آن در عصر حاضر و در سطح بینالمللی، اشاره به جلالالدین محمد بلخی (مولانا) دارد که به دلیل سکونت در آسیای صغیر یا همان روم شرقی، در غرب به نام «رومی» شهرت یافته و اشعار عرفانیاش الهامبخش میلیونها انسان شده است.
از سوی دیگر، این عبارت در متون تاریخی و فلسفی معنایی کاملاً کلاسیک پیدا میکند و به سخنسرایان امپراتوری روم باستان نظیر ویرژیل، هوراس یا اووید اشاره دارد که آثار خود را به زبان لاتین میسرودند. بنابراین فهم دقیق این عبارت کاملاً به بافت متن بستگی دارد.