معنی
واژهٔ «تهی» در زبان فارسی به معنای خالی بودن درون یک شیء یا عاری بودن یک مفهوم از محتوا است. این کلمه در معنای مجازی به مفاهیمی همچون بیارزش، بیمحتوا یا دستخالی نیز اشاره دارد.
یعنی چه
وقتی میگوییم چیزی تهی است، یعنی درون آن از آنچه باید پر باشد، خلأ وجود دارد. این واژه کاملاً پارسی اصیل است و در زبان پهلوی به صورت توهیگ (tūhīk) به کار میرفته است.
مترادف
متضاد
هم خانواده
توجه شود که واژههایی مانند «تهدید» یا «تعهد» ریشه عربی دارند و با تهی همخانواده نیستند.
جمله سازی
در جدول
کلمه «تهی» دقیقاً ۳ حرف دارد و یکی از پاسخهای پرکاربرد در جدول کلمات متقاطع برای راهنمای «خالی» یا «پوک» است.
به انگلیسی
همچنین در زبان عربی از واژههای «فارغ» و «خالٍ» و در زبان ترکی از واژه «Boş» به عنوان معادل استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تهی
واژهٔ «تهی» یک کلمه اصیل و ریشهدار در زبان فارسی است که از دوران فارسی میانه (پهلوی) به یادگار مانده و مستقیماً در برابر مفهوم «پر بودن» قرار میگیرد. این کلمه کاربردهای گستردهای از زبان عامیانه و روزمره تا مباحث دقیق علمی مانند ریاضیات (مجموعه تهی) دارد.
در ادبیات و عرفان فارسی، تهی بودن همواره نمادی دوگانه بوده است؛ از یک سو نشاندهنده فقر درونی، بیمحتوایی و ادعاهای پوچ (مانند طبل میانتهی) است و از سوی دیگر در نگاه عارفانه، به معنای پاک کردن دل از تعلقات دنیوی و آماده کردن آن برای تجلی حقیقت به کار میرود.