یعنی چه
تیر یشت (که در اصل تیشتر یشت نام دارد) هشتمین سرود بزرگ از بخش یشتهای کتاب مقدس اوستا است. این متن کهن در ستایش ایزد باران و ستارهٔ بارانآور (شبآهنگ یا شعرای یمانی) سروده شده و یکی از قدیمیترین اسناد مکتوب ایرانی است که اسطوره نبرد باران با خشکسالی و نام آرش کمانگیر در آن ذکر شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «تیر یَشت» (Tīr Yašt) است. واژهٔ تیر از «تیشترَ» در زبان اوستایی و واژهٔ یشت از «یَشتی» در همین زبان گرفته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به عنوان هشتمین یشت اوستا یا سرود ایزد باران، عبارت «تیر یشت» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و مطالعات اوستایی، این سرود مذهبی و اساطیری را با نگارشهای Tir Yasht یا Tishtar Yasht معرفی میکنند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این بخش از اوستا از عبارت «یشت تیشتر» استفاده میشود که آن را سرود ستایش فرشته یا ایزد باران در آیین زرتشت معنا میکنند.
به فارسی
معادل و برگردان مفهومی این عبارت به فارسی امروزی «سرود باران» یا «نیایشنامهٔ باران» است. واژهٔ یشت معادل ستودن و پرستش است و تیر به ستاره و ایزد بارانآور اشاره دارد.
نماد چیست
در این اسطوره، ایزد تیشتر برای تولید باران به شکل یک «اسب سفید زرینگوش» تجسم میشود که با دیو خشکسالی (اپوش) میجنگد. همچنین ستارهٔ شبآهنگ (Sirius) در آسمان و «گل بنفشه» در زمین از نمادهای اصلی مرتبط با تیر یشت هستند.
جمعبندی و توضیح کامل تیر یشت
تیر یشت یا همان تیشتر یشت، یکی از بخشهای کهن و بسیار مهم کتاب اوستا است که ارزش اساطیری و ادبی فوقالعادهای در تاریخ ایران باستان دارد. این سرود حماسی-مذهبی، شرح نبرد کیهانی میان تیشتر (ایزد باران) و اَپوش (دیو خشکسالی) را روایت میکند؛ نبردی که در آن ایزد باران در قالب اسب سفید زیبایی به چشمهٔ کیهانی میرود تا پس از غلبه بر دیو تیره، آبهای حیاتبخش را برای زمین به ارمغان بیاورد.
این متن ارزشمند تاریخی همچنین به عنوان یکی از قدیمیترین منابع مکتوب ایرانی شناخته میشود که نام حماسهساز «آرش کمانگیر» و پرتاب تیر سرنوشتساز او برای تعیین مرزهای ایران در آن ذکر شده است. ساختار زبانی واژگان همخانواده با یشت (مانند یسنا و جشن) همگی ریشه در ستایش و تقدس دارند و پیوند عمیق فرهنگ ایرانی را با عناصر طبیعت و پاسداشت آب نشان میدهند.