یعنی چه
عربی باستان (Old Arabic) به قدیمیترین فرمها، گویشها و زنجیرههای زبانی تأییدشده از زبان عربی پیش از ظهور اسلام و تدوین دستور زبان کلاسیک اطلاق میشود. این زبان در مناطقی مانند شمال غرب شبهجزیره عربستان و جنوب شام رواج داشته و شواهد آن در کتیبههای متعددی با خطوط صفایی، هیسمایی، نبطی و یونانی کشف شده است.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی در زبان فارسی به صورت «عَ رَ بی یِ با سْ تان» است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۰ حرف دارد. از اصطلاحات مشابه دیگر میتوان به «عربی قدیمی» اشاره کرد.
به انگلیسی
در متون علمی، زبانشناسی و تاریخی بینالمللی، این اصطلاح با عبارات Old Arabic یا Paleo-Arabic شناخته میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و عبارات جایگزین برای این مفهوم، «عربی قدیمی» و «عربی پیش از اسلام» هستند که به همان دوره تاریخی اشاره دارند.
نماد چیست
عربی باستان در استانداردهای بینالمللی تعیین کد زبان (ISO 639-3)، کد اختصاصی مجزایی ندارد و تحت عنوان عمومی mis (مخفف زبانهای بدون کد رسمی) یا به عنوان زیرمجموعهای از کدهای کلی زبان عربی دستهبندی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عربی باستان
اصطلاح عربی باستان به مجموعهای از گویشها و زبانهای مردم عرب پیش از دوره اسلام اطلاق میشود که پیشینه آنها به هزاره اول پیش از میلاد بازمیگردد. این زبان عمدتاً از طریق کتیبهها و سنگنبشتههای باستانی یافتشده در شمال غرب شبهجزیره عربستان و بخشهایی از شام (مانند کتیبه معروف امرؤالقیس متعلق به سال ۳۲۸ میلادی) شناسایی شده است که با خطوط متنوعی نظیر صفایی، نبطی و حتی یونانی مکتوب شده بودند.
از منظر زبانشناسی، این زبان به خانواده زبانهای آفروآسیایی و شاخه سامی مرکزی تعلق دارد. باید توجه داشت که زبان قرآن با عنوان «عربی کلاسیک» یا «عربی حجازی کهن» شناخته میشود که فرمی تکاملیافته، متمایز و نظاممندتر از فرمهای باستانی اولیه (مانند کتیبههای صفایی و ثمودی) به شمار میرود؛ بنابراین اصطلاح عربی باستان مستقیماً در قرآن به کار نرفته است.