یعنی چه
ترکیبی وصفی است که به تمامی گونههای سگسان غیراهلی، رمنده و درنده که به صورت مستقل و معمولاً گلهای در حیات وحش شکار و زندگی میکنند، اشاره دارد.
تلفظ
این عبارت از دو واژه «سَگ» (با فتح سین و سکون گاف) و «وَحْشِی» (با فتح واو، سکون حا و شین مکسور متمایل به یای میانجی) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف میتواند خودِ «سگ وحشی» یا واژههای کهنتر مانند «سگسار» باشد.
به انگلیسی
بسته به گونه و زیستگاه، از معادلهای عمومی یا تخصصی نظیر دینگو و لیکااون استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای گونه زیستی از اصطلاح بری و در متون فقهی و روایی از واژه عقور استفاده میگردد.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای اشاره به این گروه از سگسانان غیراهلی از این ترکیبات استفاده میشود.
نماد چیست
برخلاف سگ اهلی که مظهر وفاداری است، سگ وحشی در ادبیات فارسی نماد حرص، دشمنی کورکورانه و بیرحمی است. در متون عرفانی و سلوک نیز صفت سگ وحشی بارها به عنوان نمادی از نفس اماره و شهوات سرکش آدمیان به کار رفته که نیاز به مهار و رام شدن دارد.
جمعبندی و توضیح کامل سگ وحشی
عبارت «سگ وحشی» یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است که از یک واژه اصیل پارسی میانه (سگ) و یک واژه عربی (وحشی) تشکیل شده است. این اصطلاح به تمامی گونههای زیستی سگسانان اطلاق میشود که در چرخه طبیعت به صورت غیراهلی، آزاد و اغلب گلهای زندگی و شکار میکنند. از نظر لغوی و واژهنامههای کهن، گاه به آن «سگسار» یا در اصطلاحات فقهی «کلب عقور» گفته میشود که به خوی گزندگی آن اشاره دارد.
در حوزه فرهنگ، ادبیات و عرفان ایرانی، سگ وحشی جایگاهی کاملاً متفاوت با سگ خانگی دارد؛ این واژه مظهر درندگی، آز، و بیرحمی قلمداد میشود. شاعران و عارفان بزرگی چون مولانا و عطار، از این تعبیر برای به تصویر کشیدن نفس سرکش و مهارنشدنی انسان استفاده کردهاند که همواره نیاز به ریاضت و تربیت دارد تا از حالت توحش به آرامش برسد.
اگرچه خود این ترکیب وصفی به طور مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشه آن یعنی واژه «کلب» به معنای سگ بارها در سورههای مبارکه کهف و اعراف بیان شده است که مفاهیم متفاوتی از وفاداری تا تمثیلهای انذاری را در بر میگیرد.