یعنی چه
عثنون واژهای کلاسیک با ریشه عربی است که به ریش (بهویژه بخش روی چانه و زیر آن) اطلاق میشود. همچنین این کلمه برای توصیف تارهای موی بلند زیر گلوی شتر یا بز نر و در معنایی استعاری، برای پارهابری که پیش از توده اصلی باران پدیدار میشود (عثنون السحاب) به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت عُثْنُون (عُ + ثْ + نو + ن) تلفظ میشود. جمع مکثر آن در زبان عربی «عثانین» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «ریش چانه»، «موهای زیر گلوی شتر» یا «پارهابر پیش از باران»، واژه ۵ حرفی «عثنون» مد نظر است.
به انگلیسی
برای برگردان این واژه به انگلیسی بسته به کاربرد آن، از واژگان مربوط به محاسن و موی حیوانات استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و واژگان هممعنی نزدیک به آن در زبان فارسی شامل چانهریش، ریشبز و سبله است. همچنین واژه عربی «لحیه» نیز به عنوان مترادف آن کاربرد دارد.
نماد چیست
در متون کهن، ادبیات و فرهنگ عامه، عثنون به عنوان نماد یا نشانه نمادین دلالت بر مفهوم خاصی ندارد و تنها به عنوان یک واژه توصیفی برای کالبدشناسی محاسن یا پدیدههای طبیعی (مانند پیشقراول باران) استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل عثنون
واژه «عثنون» یک لغت اصالتاً عربی از ماده «ع ث ن» است که به زبان فارسی راه یافته است. کاربرد اصلی و اولیه این کلمه در لغتنامههای معتبری همچون دهخدا و لسانالعرب، اشاره به ریش چانه در انسان و همچنین موهای بلند زیر گلوی حیواناتی مانند شتر و بز است.
علاوه بر کاربرد ظاهری، این واژه در زبان عربی کاربرد طبیعی و اقلیمی نیز دارد؛ به طوری که به بادها، بارانهای اولیه یا تکهابرهای کوچکی که پیش از رسیدن توده اصلی و بزرگ ابر در آسمان ظاهر میشوند، «عثنون السحاب» میگویند. همخانوادههای این واژه مانند عثان به معنای دود یا غبار هستند.
باید توجه داشت که این کلمه در قرآن کریم به کار نرفته است و نباید آن را با کلمات مشابهی نظیر «یَثْنُونَ» (از ریشه ثنی) اشتباه گرفت. امروزه عثنون بیشتر در متون کهن ادب فارسی و عربی یا به عنوان یک واژه اصیل و کلیدی در طراحهای جدول کلمات متقاطع مورد استفاده قرار میگیرد.