یعنی چه
خارگیل نام یک میوه استوایی بزرگ با پوسته ضخیم و پوشیده از خارهای تیز است که گوشتهای نرم، کرمیشکل و بویی بسیار تند و نافذ دارد. این میوه که به نام علمی Durio zibethinus شناخته میشود، در جنوب شرق آسیا محبوبیت بالایی دارد و به دلیل ویژگیهای خاصش به «سلطان میوهها» معروف است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «خارْگیل» (Khārgil) تلفظ میشود که ترکیبی از دو بخش «خار» و «گیل» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه معمولاً ۶ حرفی و خود واژه «خارگیل» است. همچنین کلمات «دوریان» یا «دریان» نیز به عنوان نام دیگر این میوه در جدولها کاربرد دارند.
به انگلیسی
معادل دقیق و استاندارد این میوه در زبان انگلیسی واژه Durian است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی نیز برای اشاره به این میوه استوایی از همان نام بینالمللی آن یعنی Durian استفاده میشود.
به فارسی
واژه «خارگیل» یک اصطلاح ساختگی و مصوب معاصر در زبان فارسی است که از ترکیب «خار» (به خاطر پوست پر از خار آن) و «گیل» (برگرفته از انتهای کلمه نارگیل) ایجاد شده است تا حس یک میوه استوایی و خاردار را منتقل کند. نام اصیل و قدیمیتر آن در زبان فارسی دوریان یا دُریان است.
نماد چیست
در فرهنگ کشورهای جنوب شرق آسیا، خارگیل نماد «تضاد» است؛ چرا که ظاهری خشن و بویی زننده دارد، اما باطن و طعم آن بسیار لذیذ و باارزش است. همچنین این میوه به دلیل ابهت و خواص فراوان، نماد پادشاهی و قدرت در میان میوهها محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خارگیل
خارگیل یک واژه مصوب و ترکیبی در زبان فارسی معاصر است که برای نامگذاری میوه استوایی معروف «دوریان» ابداع شده است. این واژه با الهام از ویژگی ظاهری میوه (پوست خاردار) و شباهت زیستگاهی یا ساختاری آن با نارگیل پدید آمده است.
این میوه بومی کشورهای جنوب شرق آسیا مانند مالزی، اندونزی و تایلند است و به دلیل بوی بسیار تند و متمایزش شهرت جهانی دارد؛ به طوری که حمل آن در بسیاری از هتلها و وسایل نقلیه عمومی این کشورها ممنوع است. با این حال، طعم بینظیر و ارزش غذایی بالای آن باعث شده تا به آن لقب سلطان میوهها را بدهند و در فرهنگ بومی منطقه جایگاه ویژهای داشته باشد.