یعنی چه
این اصطلاح از دو بخش «همزیستی» به معنای با هم زندگی کردن و «مسالمتآمیز» به معنای آمیخته به صلح و آشتی تشکیل شده است. در مفهوم کلی، به معنای زندگی کردن افراد، اقوام، مذاهب یا دولتهای دارای نظامهای سیاسی و فکری مختلف در یک محیط یا در عرصه بینالمللی در کمال آرامش، مدارا و تعاون، و حل وفصل اختلافات از طریق گفتگو بدون متوسل شدن به زور و جنگ است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «هَمزِیستیِ مُسالِمَتآمیز» (ham-zisti-ye mosālemat-āmiz) است. واژه همزیستی کاملاً فارسی و مسالمتآمیز ترکیبی از ریشه عربی سَلِمَ (باب مفاعله) و پسوند فاعلی مرخم فارسی آمیز است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «همزیستی مسالمت آمیز» با ۱۷ حرف است. همچنین واژههایی مانند تعایش، مدارا، تسامح و صلحآمیز نیز به عنوان کلمات هممعنی یا کوتاهتر در این زمینه کاربرد دارند.
به انگلیسی
معادل اصلی این اصطلاح در زبان انگلیسی Peaceful coexistence است که در ادبیات سیاسی و روابط بینالملل دوران جنگ سرد شهرت یافت. در زبان عربی به آن التعايش السلمي میگویند.
در قرآن
عین عبارت «همزیستی مسالمتآمیز» در متن قرآن نیامده است، اما اصول آن در آیات متعددی به شدت تأکید شده است. از جمله آیه ۶۴ سوره آلعمران که اهل کتاب را به توحید به عنوان نقطه مشترک دعوت میکند، آیه ۲۰۸ سوره بقره که مومنان را به ورود همگانی به صلح و آشتی (السِّلْمِ) فرا میخواند، آیه ۶۱ سوره انفال که فرمان پذیرش پیشنهاد صلح از سوی دشمنان را میدهد، و آیه ۲۵۶ سوره بقره که اصل عدم اجبار در دین (لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ) را پایهگذاری میکند.
نماد چیست
کبوتر سفید به همراه شاخه زیتون شناختهشدهترین نماد جهانی برای صلح و همزیستی مسالمتآمیز است. در دنیای امروز، تصویر دستهای گرهخورده با رنگهای پوست مختلف نیز به عنوان نمادی مدرن برای همزیستی مسالمتآمیز و پیوند میان نژادها، فرهنگها و اقوام مختلف به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل همزیستی مسالمت آمیز
همزیستی مسالمتآمیز یکی از مفاهیم کلیدی و حیاتی در دنیای معاصر و روابط بینالملل است که بر لزوم زندگی مسالمتجویانه و به دور از تنشِ جوامع و دولتهایی با دیدگاهها، مذاهب و ساختارهای سیاسی متفاوت تأکید میکند. این مفهوم ریشه در مدارا، تسامح و احترام متقابل دارد و هدف آن جلوگیری از نزاعهای ویرانگر و پیشبرد اهداف مشترک بشری از طریق گفتگو است.
اگرچه این اصطلاح در قرن بیستم و در دوران جنگ سرد به عنوان یک دکترین سیاسی شهرت یافت، اما ریشههای اخلاقی و انسانی آن را میتوان در متون دینی از جمله قرآن کریم یافت که انسانها را به صلح، پذیرش تنوع عقاید و تکیه بر نقاط مشترک دعوت میکند. امروزه این واژه نه تنها در سیاست خارجی، بلکه در جوامع کثرتگرا برای توصیف روابط سالم میان اقوام و فرهنگها نقشی اساسی دارد.