یعنی چه
واژه دحداح در لغتنامهها برای توصیف ویژگی ظاهری افراد به کار میرود و به کسی اشاره دارد که قامتی کوتاه دارد یا جثهای کوتاه، پهن و پرگوشت (تنومند) دارد. در برخی منابع نیز به معنای شخص میانهبالا (رَبَعه) که نه بسیار بلند است و نه بسیار کوتاه، ذکر شده است.
تلفظ
این کلمه به صورت فتح اول و سکون حرف دوم یعنی دَحْداح تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف (۵ حرف) خود واژه «دحداح» یا معادلهای آن نظیر «قصیر» است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه رباعی «د-ح-د-ح» است که در خود زبان عربی نیز به فرد کوتاه و پرگوشت اطلاق میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل تعابیری همچون کوتاهقد، کوتاهبالا، کوته و شخص میانه-قامت است.
در قرآن
واژه دحداح در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما در احادیث، روایات و تواریخ اسلامی برای توصیف ظاهر برخی افراد (مانند ابی بن کعب) یا در نام برخی صحابه مانند «ابودحداح» دیده میشود.
نماد چیست
دحداح یک صفت ظاهری و بدنی ساده است و در ادبیات، اسطورهها یا فرهنگ عامه به عنوان نماد، مظهر یا نشانه اصطلاحی خاصی شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل دحداح
واژه «دحداح» یک صفت وامگرفته از زبان عربی است که به کتابهای لغت و فرهنگهای فارسی مانند دهخدا راه یافته است. این کلمه از نظر معنایی دقیقاً به ویژگیهای فیزیکی و جثه یک فرد اشاره دارد و به معنای شخص کوتاهقد، کوتاهبالا و یا فردی است که جثهای پهن، کوتاه و پرگوشت دارد. در برخی از یادداشتهای لغوی نیز از آن به عنوان شخص میانهقامت یا «ربعه» یاد شده است.
این واژه اگرچه ریشه عربی دارد، اما در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال در تاریخ صدر اسلام و متون حدیثی، کلمه دحداح در نام برخی از اصحاب نظیر ابودحداح یا برای توصیف ویژگیهای ظاهری افراد به چشم میخورد. در زبان فارسی امروز این کلمه کاربرد روزمره ندارد و بیشتر در متون کهن لغوی یا به عنوان یک واژه پنجحرفی در جدول کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد.