یعنی چه
بعید شمردن یک مصدر مرکب کنایی در زبان فارسی است که به معنای کماحتمال دانستن، ناممکن انگاشتن، دور از ذهن دانستن یا باور نکردن یک سخن، ادعا یا وقوع یک حادثه به کار میرود؛ زمانی که فرد تحقق چیزی را بسیار دور از واقعیت میبیند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت فعلی به صورت [بَ عید شُ مَ رَ] (ba'eed shomardan) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما کلمه «بعید شمردن» (۹ حرفی) یا واژه عربی «استبعاد» (۷ حرفی) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عبارات فعلی مانند To consider unlikely یا To deem improbable استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ریشه (ب ع د) و در باب استفعال، مصدر «استبعاد» و فعل «استبعد» دقیقاً به معنای بعید شمردن و دور دانستن مفهوم کار میروند.
به فارسی
معادلهای خالص یا عبارتهای جایگزین فارسی آن شامل دور شمردن، غیرمحتمل انگاشتن، کماحتمال دانستن و باور نکردن است. این ترکیب از واژه عربی «بعید» (ب ع د) و مصدر اصیل فارسی پهلوی «شمردن» (شمار و شماردن) ساخته شده است. واژگان همخانواده بخش فارسی آن شامل شمار، شمارش و شمارنده هستند.
نماد چیست
این عبارت فعلی نماد فیزیکی یا باستانی ثبتشدهای ندارد؛ اما در تصویرسازیهای مفهومی و مدرن، به صورت «علامت سؤال بزرگ در افق»، «نگاه تردیدآمیز به افق دور» یا «ترازویی که یک سمت آن به سمت غیرممکن سنگینی میکند» به عنوان نماد تردید و استبعاد نمایش داده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بعید شمردن
عبارت «بعید شمردن» یک مصدر مرکب کنایی و کاربردی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «بعید» (به معنی دور) و مصدر اصیل فارسی «شمردن» شکل گرفته است. این اصطلاح زمانی به کار میرود که شخص رویداد، ادعا یا فرضیهای را بسیار دور از ذهن، غیرمحتمل یا ناممکن بپندارد و روی دادن آن را باور نکند.
اگرچه خود این ترکیب فارسی در متن قرآن کریم وجود ندارد، اما مفهوم ریشهای آن یعنی «استبعاد» بارها مطرح شده است؛ به ویژه در آیاتی که کافران وقوع قیامت و معاد را دور و غیرمحتمل میشمردند (مانند آیه ۶ سوره معارج). همچنین در علوم بلاغی، اصطلاح «استفهام استبعادی» پرسشی است که برای نشان دادن غریب و دور از ذهن بودن یک امر استفاده میشود.