یعنی چه
در اصطلاح عامیانهٔ فارسی، «چاه ویل» به هر چیز یا موقعیتی گفته میشود که هر چقدر برای آن هزینه، وقت یا انرژی صرف شود، پر و تمام نمیشود؛ مانند مخارج فرساینده و بیپایان زندگی که اصطلاحاً به چاه ویل تشبیه میشوند.
تلفظ
این ترکیب از واژه فارسی «چاه» به همراه علامت اضافه (کسره) و کلمه عربی «وِیل» (به کسر واو و سکون یاء) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، عبارت «چاه ویل» دقیقاً ۶ حرف دارد و معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی که مظهر طمع یا چاه عمیق جهنم را میخواهند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای رساندن مفهوم کنایی چاه ویل در زبان انگلیسی، اصطلاح «Bottomless pit» دقیقترین معنا را منتقل میکند.
به فارسی
در زبان فارسی واژههایی چون چاه بیبن، ورطه نابودی و مظهر آز و طمع به عنوان معادلهای مفهومی و مترادف این اصطلاح شناخته میشوند.
در قرآن
خود واژه «ویل» به معنای وای و هلاکت، ۳۹ مرتبه در قرآن کریم (مانند آیه اول سوره مطففین) ذکر شده است. طبق روایات تفسیری، ویل نام وادی یا چاهی بسیار عمیق و سوزان در قعر دوزخ است که جایگاه ستمگران و کمفروشان است.
نماد چیست
این عبارت نمادی از زیادهخواهی طمعکاران و همچنین مظهر مخارج و هزینههای فرسایندهای است که هیچگاه به چشم نمیآیند و تمام نمیشوند.
جمعبندی و توضیح کامل چاه ویل
اصطلاح «چاه ویل» ترکیبی است از واژه فارسی چاه و کلمه عربی «ویل» که در لغت به معنای اندوه، عذاب و هلاکت است. این عبارت در فرهنگ و زبان فارسی به عنوان یک کنایه پرکاربرد برای توصیف موقعیتها، مخارج یا خواستههایی استفاده میشود که هرچه برای آنها مایه بگذارید، باز هم تمام نمیشوند و به سرانجام نمیرسند.
ریشه تاریخی و مذهبی این اصطلاح به روایات تفسیری قرآن کریم بازمیگردد؛ جایی که «ویل» به عنوان چاهی بسیار عمیق و هولناک در قعر جهنم معرفی شده است. این مفهوم مذهبی در ادبیات عامیانه تغییر کاربری داده و امروزه به مظهر حرص، طمع سیرناپذیر و ورطههای مالی یا زمانی بلعنده در زندگی روزمره تبدیل شده است.