یعنی چه
عبارت «نام نیکی» به معنای دارا بودن شهرت مثبت، اعتبار اجتماعی و اخلاق پسندیدهای است که موجب یادکرد خیر دیگران از انسان میشود. این واژه کاملاً کلاسیک و ادبی است و بر ارزش معنوی انسان دلالت دارد.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از دو واژهٔ «نام» (با کسر اضافه) و «نیکی» است و به صورت [nā-me nī-kī] تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در حل جدول، خود واژهٔ «نام نیکی» با ۷ حرف است. همچنین واژههای هممعنی مانند «نیکنامی» نیز در جدولها کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم نام نیکی و خوشنامی از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به فارسی
واژههای مترادف فارسی شامل نیکنامی، حسن شهرت، خوشنامی، بلندآوازگی، نیکویی و سرافرازی است. متضادهای آن نیز شامل بدنامی، رسوایی، ننگ و سوء شهرت میشود. این کلمه ریشه در زبان پارسی باستان و پهلوی دارد.
در قرآن
عین عبارت فارسی «نام نیکی» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما مفهوم معادل آن در آیه ۸۴ سوره شعراء با عبارت «لِسَانَ صِدْقٍ فِی الْآخِرِینَ» آمده است که حضرت ابراهیم (ع) از خداوند تقاضای نام نیکو و آوازهای بلند در میان آیندگان میکند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات غنی ایران، نام نیکی بزرگترین سرمایه و نماد جاودانگی حقیقی انسان پس از مرگ به شمار میرود؛ همانگونه که سعدی شیرازی به زیبایی میسراید: «سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز...»
جمعبندی و توضیح کامل نام نیکی
عبارت «نام نیکی» یکی از مفاهیم ارزشمند در فرهنگ، ادبیات و اخلاق ایرانی است که به ارزش معنوی، اعتبار اجتماعی و حسن شهرت فرد اشاره دارد. این اصطلاح اصیل پارسی، حاصل پیوند دو واژه با ریشههای کهن هندواروپایی و پهلوی است که در طول تاریخ همواره به عنوان برترین میراث یک انسان قلمداد شده است.
در دیدگاه دینی و قرآنی نیز این مفهوم در قالب «لسان صدق» تجلی یافته که همان ماندگاری یاد خیر و نیکوکاری انسان در میان نسلهای بعدی است. داشتن نام نیکی در ادبیات ما نماد اصلی جاودانگی به شمار میرود، چرا که جسم انسان فانی است اما اثرات اخلاقی و نام خوش او هرگز از بین نخواهد رفت.