یعنی چه
این عبارت از بخشهای معروف دعای قرآن به سر گرفتن در شبهای قدر ماه مبارک رمضان است. در این فراز، فرد روزهدار و احیاکننده، خداوند را به حق و منزلت امام علی (ع) قسم میدهد تا حاجتروا شود و گناهانش آمرزیده گردد. حرف «بـ» برای سببیت و قسم است و ضمیر «ک» به ذات باریتعالی برمیگردد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت کسرِ حرف باء، فتحِ حرف کاف و فتحِ یای مشدد در کلمه علی است.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی این عبارت دعایی، از مفاهیمی استفاده میشود که نشاندهنده سوگند دادن خداوند به مقام والا و شایستگی امام اول شیعیان است.
به عربی
این ترکیب خود ساختاری عربی دارد که در ادعیه ماثوره شیعه برای استجابت دعا و توسل به اهل بیت (ع) به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق این عبارت به زبان فارسی برابر است با «به حق تو ای علی [از خداوند درخواست میکنم]» یا «به واسطه و آبروی تو ای علی».
در قرآن
عین این عبارتِ هفتحرفی در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشه و اصلِ مفهوم «توسل» در آیه ۳۵ سوره مبارکه مائده تایید شده است که میفرماید: «وَابتَغوا إِلَیهِ الوَسِیلَةَ» (و برای تقرب به او وسیله بجویید). همچنین نام «عَلیّ» به عنوان صفت الهی بارها در قرآن ذکر شده است.
نماد چیست
این عبارت نماد عینی آیین احیا و شبهای قدر در فرهنگ شیعی است. زمزمه این فراز همراه با قرار دادن قرآن بر سر، تصویرگر تضرع، توبه و پیوند میان قرآن و عترت در میان مسلمانان است.
جمعبندی و توضیح کامل بک یا علی
عبارت «بک یا علی» یک کلمه مستقل یا واژه لغتنامهای مجزا نیست، بلکه فرازی کلیدی و آشنا از دعای معروف «قرآن به سر گرفتن» است که شیعیان در شبهای قدر ماه مبارک رمضان آن را زمزمه میکنند. در این بخش از دعا، پس از واسطه قرار دادن کتاب الهی، خداوند متعال را ۱۰ مرتبه به ذات پاکش («بک یا الله») و سپس هر یک از معصومین را ۱۰ مرتبه قسم میدهیم که فراز سوم آن، تکرارِ جمله «بِکَ یا عَلِیّ» است.
از نظر ساختار زبانی، این عبارت ترکیب دو بخش عربی است؛ حرف جر و ضمیر «بِکَ» (به تو/به وسیله تو) که مخاطب آن خداوند است، به همراه عبارت توسلی «یا علی» که به عنوان واسطه فیض و آبرو نزد پروردگار یاد میشود. معنای روان آن «خدایا به حق علی از تو میخواهم» است و نمادی تمامعیار از شبهای احیا، استغفار و فرهنگ توسل به شمار میرود.