یعنی چه
واژه «فیحیی» (فَیُحْیِی) یک فعل مضارع عربی همراه با حرف عطف است که به معنای «پس حیات میبخشد»، «سپس زنده میگرداند» یا «آنگاه جان میدهد» به کار میرود و معمولاً به اراده و قدرت خداوند در زنده کردن مردگان یا احیای طبیعت اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه به صورت «فَـیُحْـیِی» (fayuhyī) است که حرف اول دارای فتحه، حرف دوم دارای ضمه و ساکن روی ح، و بخش پایانی به صورت یای ممدود ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «پس زنده میکند در قرآن» یا «پس حیات میبخشد»، واژه ۵ حرفی «فیحیی» مد نظر است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این فعل معمولاً به صورت عباراتی ترجمه میشود که نشاندهنده بازگرداندن حیات توسط خداوند است.
به عربی
این کلمه در زبان عربی یک فعل مضارع از باب افعال (إحیاء) است که حرف عطف «فَـ» به ابتدای آن متصل شده است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این واژه در متون و ترجمهها، عبارات معطوفی مانند «پس زنده میکند» یا «آنگاه حیات میدهد» است.
در قرآن
این کلمه در قرآن کریم برای توصیف قدرت الهی به کار رفته است؛ مانند آیه ۲۴ سوره روم که میفرماید از آسمان باران میفرستد تا زمین را پس از مرگش زنده کند و نمادی از معاد است.
جمعبندی و توضیح کامل فیحیی
واژه «فیحیی» یک عبارت و فعل اصیل عربی و قرآنی است که از ریشه (ح ی ی) در باب افعال ساخته شده و حرف عطف «فَـ» به معنای «پس/سپس» در ابتدای آن قرار گرفته است. این کلمه در ساختار زبانی خود به معنای «پس زنده میکند» یا «آنگاه حیات میبخشد» است و در زبان فارسی به عنوان یک لفظ وامگرفته از آیات شریف قرآن در متون دینی و ادبی استفاده میشود.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، این واژه بیش از هر چیز یادآور قدرت مطلق خداوند در زنده کردن مردگان، برپایی رستاخیز و همچنین احیای زمینهای مرده و خشک به وسیله باران است. به همین دلیل، در بافتار ادبی و مذهبی، کاربرد این کلمه بازتابدهنده مفاهیمی همچون امید پس از ناامیدی، تجدید حیات و جلوه رحمت الهی است.