یعنی چه
واژه «کافره» شکل مؤنث «کافر» است. در لغت از ریشه عربی کفر به معنای پوشاندن میآید و در اصطلاح به زنی گفته میشود که به خدا یا عقاید دینی ایمان ندارد یا نسبت به نعمتها ناسپاس است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت کافِره (با کسره فاء و فتحه راء در حالت وصلی، یا ساکن در حالت وقف) است.
در جدول
این کلمه ۵ حرفی در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'زن بیدین'، 'زن ناسپاس' یا 'زن غیرمؤمن' کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از ترکیب واژههای نشاندهنده جنسیت مؤنث همراه با صفات بیدینی استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی و واژگان جایگزین آن شامل زن بیدین، برگشته از دین، ناسپاس، جاحده و ملحده است. متضاد آن در زبان فارسی مؤمنه یا مسلمه میشود.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا تصویر مشخصی در فرهنگ عامه ندارد؛ اما در متون عرفانی و ادبیات کنایی، گاهی به عنوان نمادی از دنیا، مادیت فریبنده یا نفس اماره که انسان را از مسیر حق گمراه میکند، به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل کافره
واژه کافره اصالتاً کلمهای عربی و مؤنث کلمه کافر است که به معنای زن بیدین، غیرمؤمن یا کسی که نعمت و حقیقتی را میپوشاند (ناسپاس) شناخته میشود. ریشه لغوی آن به معنای پنهان کردن است و به همین دلیل در گذشته به کشاورز یا شب نیز به دلیل پوشاندن بذر یا روشنایی، مشتقاتی از این ریشه اطلاق میشد.
اگرچه خود واژه مفرد کافره به طور مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما شکل جمع مؤنث آن یعنی «کوافر» در آیه ۱۰ سوره ممتحنه به کار رفته که در آن به مردان مسلمان توصیه شده پیوند همسری خود را با زنان کافر قطع کنند. در تاریخ و ادبيات نیز این واژه گاه به صورت کنایی برای اشاره به کششهای مادی دنیا یا نفس اماره استفاده شده است.