یعنی چه
عوفی یک صفت نسبی مشتق از واژه عربی «عوف» است. در لغت به معنای کسی است که به او بخشش شده، بهرهمند گردیده یا حاجتش برآورده شده است. همچنین در تاریخ ادبیات، این واژه یادآور سدیدالدین محمد عوفی، دانشمند و نویسنده بزرگ قرن هفتم هجری و صاحب کتاب معروف جوامع الحکایات و لوامع الروایات است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «عوفی» به عنوان پاسخ برای طراحانی است که نام نویسنده جوامعالحکایات یا صفت نسبی به معنای بهرهمند را با تعداد ۴ حرف تقاضا میکنند.
به انگلیسی
برای نگارش نام و صفت عوفی در زبان انگلیسی از صورتهای استاندارد Aufi یا Awfi استفاده میشود.
به عربی
واژه عوفی ریشه عربی دارد و در این زبان با تشدید یاء نسبت (عَوْفِيّ) به کار میرود که نشاندهنده انتساب به قبیله یا فردی به نام عوف است.
به فارسی
اگرچه این واژه ریشه عربی دارد، اما در زبان و ادبیات فارسی به عنوان اسم فامیل یا صفت به معنای بهرهمند، برخوردار از نعمت، و حاجتروا تعبیر میشود.
در قرآن
این کلمه در متن قرآن وجود ندارد. واژههایی مانند «أُوفِی» که در قرآن کریم دیده میشوند، از ریشه «وفی» (به معنی وفا کردن) هستند و از نظر ریشهشناسی و معنایی هیچ ارتباطی با واژه «عوفی» ندارند.
نماد چیست
کلمه عوفی دارای نماد اسطورهای یا اصطلاحی خاصی نیست و بیشتر کاربرد اسمی، تاریخی و ادبی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل عوفی
واژه عوفی یک صفت نسبی اصیل با ریشه عربی (از ماده عوف) است که وارد فرهنگ و ادبیات فارسی شده است. این کلمه در لغت به معنای کسی است که حاجتش برآورده شده و از رزق و بهره الهی برخوردار گردیده است.
در تاریخ و ادبیات ایران، این نام بیش از هر چیز یادآور سدیدالدین محمد عوفی، نویسنده و تاریخنگار شهیر قرن هفتم هجری است که با اثر جاودان خود یعنی «جوامعالحکایات و لوامعالروایات» شناخته میشود. این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی کاربرد دارد و باید توجه داشت که در قرآن کریم به کار نرفته است.