یعنی چه
این عبارت در ادبیات فارسی کنایه از گریه بسیار شدید و سوزناکی است که از سر اندوه، فراق یا عشق جانسوز سر داده میشود؛ به طوری که از شدت تاثر، اشک به رنگ خون (سرخ و گلگون) تشبیه میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت «اَشکِ گُلگون» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کنایه ادبی به صورت دقیق ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
ترجمه تحتاللفظی و معنایی آن در زبان انگلیسی به کار میرود.
به فارسی
مترادفهای این واژه شامل اشک خونین، اشک جگرگون، اشک عقیقی، اشک خونی و خونابِ دل است. کلمات همخانواده برای اشک شامل «سرشک» و برای گلگون شامل «گل، گلزار، گلفام، گلشن، گونه» هستند. این ترکیب متضاد اصطلاحاتی مانند «اشک شوق»، «لبخند» و «خنده» است.
نماد چیست
در نمادشناسی ادبیات غنایی فارسی، این عبارت نماد عشق صادقانه و مفرط، رنج و اندوه عمیق درونی، و عامل افشای راز پنهان عاشق است؛ همانطور که حافظ میفرماید: «گر کُمیتِ اشکِ گلگونم نبودی گرمرو / کی شدی روشن به گیتی رازِ پنهانم چو شمع»
جمعبندی و توضیح کامل اشک گلگون
عبارت «اشک گلگون» یک ترکیب وصفی اصیل در زبان فارسی است که ریشه کلمه اشک آن به زبانهای ایرانی باستان (اوستایی) و واژه گلگون آن به زبان پهلوی بازمیگردد. این اصطلاح کاملاً استعاری و زاییده ادبیات غنایی و عاشقانه فارسی است و کاربرد یا ریشهای در متن قرآن کریم ندارد.
در شعر و ادب فارسی، وقتی شدت اندوه، دوری یا سوز عشق به اوج خود میرسد، شاعران از این تعبیر برای نشان دادن عمق فاجعه درونی عاشق استفاده میکنند. این نوع گریه نمادی از بیقراری و رازداری نافرجام است که در نهایت رنگ سرخ آن، پرده از راز دل عاشق برمیدارد.