یعنی چه
این عبارت یک ترکیب اضافه عربی در زبان فارسی است. اگر به صورت اسم فاعل (مُسَخِّرِ البلاد) خوانده شود به معنای فاتح، جهانگشا و کسی است که کشورها را مطیع خود میسازد. در صورتی که به صورت اسم مفعول (مُسَخَّرِ البلاد) قرائت شود، به معنای کشور یا شهرِ فتحشده و تحت فرمان درآمده است. همچنین این عبارت عنوان یک کتاب تاریخی مهم درباره خاندان شیبانیان است.
تلفظ
تلفظ رایج این ترکیب به صورت مُسَخِّرِ البِلاد (Mosaxxer-ol-belād) در نقش فاعلی و مُسَخَّرِ البِلاد (Mosaxxar-ol-belād) در نقش مفعولی است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «مسخر البلاد» است که از ۱۰ حرف تشکیل شده است. از دیگر طراحان جدول ممکن است کلماتی مثل جهانگشا یا فاتح را مد نظر داشته باشند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از تعابیری همچون مخضع البلاد یا فاتح البلدان استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل این عبارات در زبان فارسی کلماتی مانند جهانگشا، کشورگشا، فاتح و مطیعکننده اقالیم هستند.
در قرآن
عین ترکیب «مسخر البلاد» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال ریشه اصلی آن یعنی «سخر» و واژه «مسخرات» به دفعات برای توصیف تسخیر پدیدههای طبیعی (مانند خورشید، ماه و ستارگان) توسط پروردگار برای انسان، به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه نماد بیرونی، اسطورهای یا نمادین خاصی ندارد و صرفاً به عنوان یک صفت افتخاری، توصیفی و مدحآمیز برای پادشاهان، سرداران و فرمانروایان بزرگ تاریخ به کار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل مسخر البلاد
عبارت «مسخر البلاد» ترکیبی عربی و ادیبانه است که در زبان فارسی دو وجه معنایی دارد؛ در حالت فاعلی به معنای جهانگشا، فاتح سرزمینها و رامکننده ولایات است و در حالت مفعولی به شهر یا کشوری اشاره دارد که تحت سلطه و تسخیر درآمده است. این اصطلاح بیشتر از آنکه در گفتارهای روزمره کاربرد داشته باشد، صبغه تاریخی و حماسی دارد.
علاوه بر معنای لغوی، مسخر البلاد نام یک کتاب تاریخ ارزشمند و کهن به زبان فارسی اثر محمدیار بن عرب قطغان است. این اثر در اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم هجری به نگارش درآمده و به بررسی تاریخ خاندان شیبانیان در ماوراءالنهر و روابطشان با حکومت صفوی در ایران میپردازد و از منابع مهم اصطلاحات جغرافیایی آسیای میانه است.