معنی
کفالت در لغت به معنای به عهده گرفتن کاری، پذیرفتاری و نگهداری از کسی است. در اصطلاح فقهی و حقوقی نیز عقدی است که به موجب آن، یک طرف (کفیل) در مقابل طرف دیگر (مکفولله) متعهد میشود که شخص ثالثی (مکفول) را در زمان و مکان معین حاضر کند.
یعنی چه
کفالت واژهای کلاسیک و حقوقی است؛ به این معنا که وقتی شخصی به دلیلی پایاش به دادگاه باز میشود، فرد دیگری با ارائه فیش حقوقی یا جواز کسب، ضمانت او را میکند تا موقتاً آزاد شود. این شخص متعهد میشود که هر زمان دادگاه خواست، فرد متهم را احضار کند.
متضاد
این واژه در اصطلاح حقوقی متضاد مستقیم و واحدی ندارد، اما پایان یافتن این تعهد با عناوینی چون «برائت ذمه» یا «انفساخ» شناخته میشود.
تلفظ
این کلمه به صورت کَفالَت (Kafālat) تلفظ میشود و ریشه آن عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پذیرفتاری»، «عهدهداری»، «ضمانت رسمی» یا «سرپرستی مریم در قرآن» از واژه ۵ حرفی کفالت استفاده میشود.
به انگلیسی
در مراجع قضایی بینالمللی برای قرار قبولی کفالت و وثیقه از واژه Bail استفاده میشود. در امور مهاجرتی، اداری یا حمایتی واژههای Sponsorship و Guardianship کاربرد دارند.
جمعبندی و توضیح کامل کفالت
کفالت واژهای با ریشه عربی (از سه حرف ک، ف، ل) است که در اصل به معنای ضمیمه کردن چیزی به چیز دیگر است؛ چرا که شخص سرپرست یا ضامن، فرد تحت حمایت خود را به زندگی و مسئولیت خود ملحق میکند. این واژه در قرآن کریم نیز بارها به معنی سرپرستی و تکفل امور (مانند داستان حضرت مریم و حضرت موسی) به کار رفته است.
در دنیای امروز و در اصطلاحات قضایی، کفالت یک قرارداد رسمی و تعهدآور است. زمانی که دادگاه برای متهمی قرار کفالت صادر میکند، فردی با عنوان «کفیل» متعهد میشود که متهم را در زمان مشخص به دادگاه بیاورد. در صورت عدم حضور متهم، کفیل مسئولیتهای مالی یا قانونی ناشی از آن را بر عهده خواهد داشت.