یعنی چه
جسمانیت به حالت، کیفیت یا ماهیتِ داشتنِ جسم و مادی بودن دلالت دارد. این مفهوم ویژگیهای مربوط به ابعاد مادی (طول، عرض و عمق) و تنانیت را در بر میگیرد و در فلسفه و کلام در برابر تجرد و روحانیت مطرح میشود.
تلفظ
این واژه به صورت جِسمانیت (جِسمانِیَّت) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه ۷ حرفی «جسمانیت» یا مترادفهای آن نظیر تنانیت و مادی بودن به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان مفهوم مادی بودن و حالت جسمانی از واژگان Physicality و Corporeality استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم با کلماتی چون الجسمانیة و المادیة شناخته میشود.
در قرآن
عین واژهٔ «جسمانیت» در متن قرآن نیامده است؛ اما واژهٔ پایهٔ آن یعنی «جِسْم» در آیه ۲۰۷ سوره بقره و جمع آن «أَجْسَام» در آیه ۴ سوره منافقون ذکر شده است. در کلام اسلامی، مفهوم «نفی جسمانیت از خداوند» با استناد به آیاتی چون «لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْء» تبیین میگردد.
نماد چیست
برای این مفهوم انتزاعیِ فلسفی، زبانی و کلامی، نمادِ گرافیکی یا سمبلیکِ تاریخیِ واحد و رسمی ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل جسمانیت
واژه «جسمانیت» اصطلاحی است که برای توصیف ویژگیهای مادی، ابعاد فیزیکی و کیفیت تنانی یک موجود به کار میرود. این کلمه از ریشه عربی «جسم» و با ساختار پسوندهای فارسی شکل گرفته است تا مفهوم داشتن جرم، حجم و قالب مادی را تبیین کند.
در حوزههای فلسفه، عرفان و کلام اسلامی، جسمانیت اهمیت ویژهای دارد و معمولاً در تقابل با مفاهیمی چون روحانیت، معنویت و تجرد (پاک بودن از ماده) بررسی میشود. یکی از مباحث بنیادین در این زمینه، نفی جسمانیت از ساحت باریتعالی است که بر مادی نبودن ذات پروردگار تاکید میکند.