یعنی چه
واژه پاسبان در زبان فارسی به معنای کسی است که وظیفه مراقبت، نگاهبانی و پایش یک مکان یا گروهی از افراد را بر عهده دارد. در تاریخ معاصر ایران، این کلمه به مأموران شهربانی یا نیروی انتظامی که در سطح شهر به گشتزنی و حفظ آرامش میپرداختند نیز اطلاق میشد. این کلمه کاملاً اصیل و ایرانی است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه پاسبان به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون نگهبان شب، عسس، گزمه یا مأمور شهربانی قدیم کاربرد دارد و کلمهای ۶ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، میتوان از واژگان حوزه انتظامی یا حفاظتی در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی برای مأمور نظم از شرطی و برای مراقبتکننده از واژه حارس استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای مأموران محلی و شبگردها بیشتر واژه بکچی به کار میرود.
نماد چیست
پاسبان در فرهنگ و ادبیات فارسی نماد بیداری، هوشیاری و حفاظت در برابر خطرات، به ویژه در دل تاریکی شب است. همچنین در ادبیات نجومی کهن، اصطلاح «پاسبان فلک» به عنوان مجاز و نمادی برای ستاره کیوان (سیاره زحل) به کار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل پاسبان
واژه پاسبان یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که از ترکیب دو بخش «پاس» (به معنی پایش و مراقبت) و «بان» (پسوند محافظ و دارنده) تشکیل شده است. این کلمه در طول تاریخ سیر تطور جالبی داشته؛ در ادبیات کلاسیک به معنای مطلق نگهبان و مراقب شب بوده و در دوران معاصر به مأموران شهربانی که امنیت کوچهها و خیابانها را تأمین میکردند، گفته میشده است.
این واژه ریشه عمیقی در زبانهای ایران باستان دارد و با مفاهیمی چون هوشیاری، بیداری و امنیت گره خورده است. اگرچه امروزه در گویش روزمره جای خود را بیشتر به واژه «پلیس» یا «نگهبان» داده است، اما همچنان در متون ادبی، رسمی و به ویژه در جدولهای کلمات متقاطع کاربرد فراوانی دارد.