معنی
سنگ مادهای جامد، متراکم و متشکل از یک یا چند کانی است که بر اثر فرآیندهای طبیعی زمینشناسی پدید میآید. این واژه در کاربردهای مجازی به عنوان معیار، وزنه، نماد سختی و استواری نیز به کار میرود.
یعنی چه
در اصطلاح عامیانه و ادبی، سنگ به هر نوع تکه صخره یا قطعه کانی اطلاق میشود که نماد بیاحساسی (دلِ سنگی)، ثبات و مقاومت در برابر فرسایش زمان است.
مترادف
این واژهها در بافتهای کهن، ادبی، زمینشناسی و عربی معادل سنگ هستند.
متضاد
سنگ متضاد مستقیم طبیعی ندارد، اما در مفاهیم مجازی و ادبی، واژههای فوق در برابر سختی و صلابت آن قرار میگیرند.
هم خانواده
واژههای مشتق و مرکبی که از ریشه سنگ ساخته شدهاند.
ریشه
واژهٔ سنگ از کلمات اصیل و کهن ایرانی است. در پهلوی به صورت Sanc و در اوستایی به صورت Asanga به معنی صخره بوده و با صورتهای سنسکریت همریشه است.
جمله سازی
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به اندازه و بافت زمینشناسی از Stone یا Rock استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل سنگ
واژهٔ «سنگ» یکی از کهنترین و اصیلترین کلمات در زبان و فرهنگ فارسی است که ریشه در دوران باستان و زبانهای هندواروپایی دارد. این واژه در معنای حقیقی خود به اجسام سخت، متراکم و طبیعی پوستهٔ زمین اشاره میکند که کارکردهای ساختمانی، صنعتی و زمینشناختی فراوانی دارند. در گذشته نیز به عنوان سنگِ ترازو، معیاری برای سنجش وزن بوده است.
علاوه بر جنبه مادی، سنگ حضور پررنگی در ادبیات، نمادشناسی و متون مذهبی دارد. در فرهنگ اسلامی و قرآن کریم، واژهٔ معادل آن (حجر) به عنوان مظهر عذاب، سختیِ دلهای غافل و حتی هیزم جهنم به کار رفته است. در شعر و عرفان فارسی، سنگ همواره نماد پایداری، جاودانگی، زمینگیری و در عین حال بیاحساسی و انعطافناپذیری بوده است.