یعنی چه
ظلماء در لغت به معنای تاریکی و ظلمت است. این واژه در اصل صفت مشبهه مؤنث در زبان عربی است و هنگامی که برای توصیف شب (لیلة) به کار میرود، به معنی شبی بسیار تاریک، سیاه و بدون نور ظاهر میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتح اول و سکون دوم (ظَ لْ ماء) است که در زبان فارسی معمولاً همزهٔ پایانی آن تلفظ نمیشود و به صورت «ظلما» خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با مفهوم تاریکی، شب تاریک یا ظلمت، واژه پنجحرفی «ظلماء» به عنوان یک پاسخ دقیق و کلاسیک شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال حس تاریکی شدید و مطلق موجود در واژه ظلماء، معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده میشوند.
به عربی
از آنجا که خود کلمه ریشه عربی دارد، واژگانی مانند الظلمة و الدیجور به عنوان مترادفهای هممعنای آن در این زبان به کار میروند.
به فارسی
برگردانها و واژههای معادل دقیق فارسی برای این کلمه شامل تاریکی مطلق، تیرگی، شب تار و دجى هستند.
در قرآن
خود واژه «ظلماء» به صورت مفرد و مؤنث در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما همخانوادههای آن از ریشه (ظ-ل-م) مانند واژه «ظلمات» ۲۶ بار در قرآن برای اشاره به جهل، کفر و گمراهی در برابر «نور» استفاده شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل ظلماء
واژه «ظلماء» یک اصطلاح اصیل عربی از ریشه (ظ-ل-م) است که وارد ادبیات فارسی شده و به معنای تاریکی شدید، ظلمت محض و شبهای بسیار سیاه و قیرگون است. این واژه از نظر ساختاری صفت مؤنث است و در عبارات معروف ادبی مانند «لیلةٌ ظلماء» برای توصیف شبهای بیستاره و وحشتانگیز کاربرد دارد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، ظلماء یا ظلمات نمادی از جهل، گمراهی، ناامیدی و سختیهای مسیر عرفانی و معنوی است. مشهورترین تصویر نمادین آن، داستان ورود حضرت خضر و اسکندر به ظلمات جهان برای یافتن چشمه آب حیات است. همچنین ضربالمثل معروف عربی «وفي الليلةِ الظلماءِ يُفتَقَدُ البَدرُ» به خوبی جایگاه ادبی این کلمه را در نشان دادن اوج تنهایی و نیاز به روشنایی در میان سختیها نشان میدهد.