یعنی چه
این واژه یک اصطلاح عامیانه و نوساخته است که به فردی اشاره دارد که با استفاده از چربزبانی، تملق و ستایشهای دروغین، میکوشد دل افراد ثروتمند یا قدرتمند را به دست آورد تا به منافع شخصی، مالی یا شغلی برسد.
تلفظ
این ترکیب عامیانه از دو بخش «پاچه» و «خوار» (از مصدر خوردن) یا در برخی ریشهیابیها «خار» (از مصدر خاراندن) تشکیل شده و به صورت روان تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این مدخل به صورت دقیق «پاچه خوار» با ۸ حرف است. همچنین واژههای مترادفی چون چاپلوس یا متملق نیز ممکن است مدنظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که Bootlicker عینیترین معادل عامیانه آن است.
به عربی
در زبان عربی فصیح و عامیانه از کلماتی که ریشه در ستایش دروغین یا رفتارهای منفعتطلبانه دارند برای این مفهوم استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی کلمه Yalaka دقیقترین معادل عامیانه برای توصیف رفتارهای چاپلوسانه است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، کاریکاتورها و ادبیات طنز، رفتار پاچهخواری معمولاً با نماد سگ (به خاطر دم تکان دادن افراطی برای صاحب خود جهت دریافت غذا) یا بوقلمون (به نشانه حزبباد بودن و تغییر رنگ مداوم) تصویرسازی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل پاچه خوار
واژه «پاچهخوار» یکی از اصطلاحات عامیانه و نوساخته در زبان فارسی است که گرچه در لغتنامههای قدیمی و اصیل مانند دهخدا ثبت نشده، اما امروزه کاربرد بسیار گستردهای در فرهنگ شفاهی و گفتوگوهای روزمره مردم دارد. ریشه این کلمه از یک سو به اصطلاحات کوچهبازاری دوره قاجار بازمیگردد و از سوی دیگر، در پاییز سال ۱۳۸۱ با پخش سریال طنز «پاورچین» به کارگردانی مهران مدیری و نویسندگی برادران قاسمخانی، با املای طنزآمیز «پاچهخار» بازآفرینی شد و به شدت در میان جامعه رواج یافت.
این اصطلاح در واقع توصیفکننده رفتاری ناپسند است که در آن فرد با زیر پا گذاشتن عزت نفس خود و با توسل به تعریف و تمجیدهای اغراقآمیز و دروغین از افراد صاحب قدرت، ثروت یا مرتبه شغلی بالاتر، سعی در جلب نظر آنها و کسب امتیازات ویژه دارد. در زبان رسمی به این فرد متملق یا چاپلوس میگویند و در فرهنگهای دیگر نیز معادلهای عینیِ تندی برای آن وجود دارد که نشاندهنده نکوهش جهانی این صفت اخلاقی است.