یعنی چه
عبارت «بدان وسیله» یک ترکیب حرف اضافهای و اسمی در زبان فارسی است که برای بیان علیت، واسطهگری و ابزار به کار میرود. این واژه عبارتی کلاسیک و رسمی است و معنای آن به این مفهوم اشاره دارد که کاری یا امری به کمک، واسطه یا از طریق آن شیء یا موضوعی که قبلاً ذکر شده، انجام میپذیرد.
تلفظ
این عبارت از سه جزء «بِـ» (حرف اضافه)، «دان» (مخففِ آن) و «وَسیله» (اسم مأخوذ از عربی) تشکیل شده و به صورت روان و سرهم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «بدان وسیله» با ۹ حرف است. صورت نزدیک دیگر آن در نامهنگاریها «بدین وسیله» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم علیت و واسطه قرار گرفتن یک چیز از کلمات رسمی مانند Thereby یا عبارات توصیفی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به سیاق متن، از جار و مجرور «بذلک» یا ترکیب صریح «بتلک الوسیلة» برای اشاره به ابزار و واسطه قبلی استفاده میکنند.
در قرآن
عین ترکیب فارسی «بدان وسیله» در قرآن نیست؛ اما واژهٔ پایهٔ آن یعنی «الْوَسِيلَةَ» دو بار در قرآن کریم به کار رفته است. یکی در آیه ۳۵ سوره مائده که میفرماید: «وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ» (و برای تقرب به او وسیله بجویید) و دیگری در آیه ۵۷ سوره اسراء که به تقربجویی اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بدان وسیله
عبارت «بدان وسیله» یک ترکیب پیوندی و کاربردی در زبان فارسی است که از اتصال حرف اضافه و ضمیر اشاره فارسی با یک واژه ریشهدار عربی (وسیله) پدید آمده است. این عبارت در متون کلاسیک، مکاتبات رسمی و ساختارهای بیانی برای نشان دادن ابزار، واسطه، علت یا طریقه شکلگیری یک عمل به کار میرود و به مخاطب کمک میکند تا رابطه سببی میان دو بخش از سخن را به درستی درک کند.
اگرچه خود این ترکیب فارسی در متون مقدس عربی وجود ندارد، اما ریشه مفهوم «وسیله» در قرآن کریم به عنوان عاملی برای تقرب و دستآویز قرار دادن امور خیر مطرح شده است. در کاربردهای مدرن و اداری، صیغه همارز آن یعنی «بدین وسیله» رواج بیشتری یافته است، اما هر دو ساختار یک ارزش معنایی را در زمینه روابط علت و معلولی ایفا میکنند.