یعنی چه
علمالدین بلقینی (۷۹۱–۸۶۸ قمری) یک اسم خاص تاریخی است. این نام متعلق به علمالدین صالح بن سراجالدین عمر بلقینی، فقیه معروف شافعی، مفسر و قاضیالقضات مصر در عصر مملوکی است که استاد دانشمندان بزرگی مانند جلالالدین سیوطی بوده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام خاص به صورت «عَلَمُ الدِّین بُلقِینی» است که بخش اول یک لقب مذهبی عربی و بخش دوم منسوب به زادگاه خاندان اوست.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «علم الدین بلقینی» با ۱۴ حرف است. از دیگر عناوینی که برای طراحان جدول کاربرد دارد میتوان به لقب «قاضی القضات مصر» یا «استاد جلال الدین سیوطی» اشاره کرد.
به انگلیسی
در منابع بینالمللی و لاتین، نام این دانشمند مسلمان به صورت Alam al-Din al-Bulqini یا Alamuddin al-Bulqini نگاشته میشود.
به فارسی
از نظر واژهشناسی در زبان فارسی، «علمالدین» ترکیبی عربی به معنای «پرچم دین» یا «نشانه و مایه شاخص شدن دین» است. «بلقینی» نیز به روستای «بُلقینه» در استان غربیه مصر اشاره دارد که ریشه جغرافیایی مصری/قبطی دارد.
در قرآن
ترکیب خاص «علم الدین بلقینی» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال ریشههای لغوی آن مانند «أعلام» (به معنی نشانهها یا کوهها) و «دین» (به معنی آیین، شریعت و جزا) بارها در آیات مختلف قرآن به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل علم الدین بلقینی
علمالدین بلقینی یک واژه لغوی یا اصطلاح عام نیست، بلکه یک شخصیت برجسته تاریخی در جهان اسلام است. او با نام کامل علمالدین صالح بن سراجالدین عمر بلقینی در قرن نهم هجری (عهد حکومت مملوکان بر مصر) میزیست و به عنوان یکی از بزرگترین فقهای مذهب شافعی، مفسران قرآن و قاضیالقضات دیار مصر شناخته میشد.
شهرت علمی او به حدی بود که شاگردان و دانشمندان نامداری همچون جلالالدین سیوطی در محضر او کسب علم کردند. بخش اول نام او یعنی علمالدین، لقبی به معنای مایه سرافرازی و پرچم دین است و بخش دوم یعنی بلقینی، نشاندهنده تبار و اصالت خاندانی اوست که به روستای تاریخی بلقینه در مصر بازمیگردد.