یعنی چه
«حرف په» یا همان حرف «پ»، سومین حرف در خط و الفبای زبان فارسی است. این حرف از نظر آواشناسی نشاندهندهٔ یک واج صامتِ دو لبی، انفجاری و بیصدا (واکرفته) است که با بستهشدن و بازشدن ناگهانی جریان هوا توسط هر دو لب تولید میشود. این کلمه یک واژه کلاسیک و اصیل در نظام الفبایی ایران است.
تلفظ
تلفظ صحیح و رسمی این حرف در زبان فارسی «پِ» (با صدای فتحه روی حرف پ) است که در آواشناسی بینالمللی با نماد [p] نمایش داده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و معماهای کلمات، پاسخ دقیق و راستیآزماییشده برای این عبارت با تعداد ۵ حرف، خودِ عبارت «حرف په» است. اگر راهنمای جدول یک حرفی باشد، پاسخ «پ» خواهد بود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی، صدایی که از این حرف تولید میشود دقیقاً معادل با حرف P (بزرگ) و p (کوچک) در الفبای لاتین است.
به عربی
این واج و حرف در زبان و الفبای استاندارد عربی فصیح وجود ندارد و در قرآن کریم نیز به کار نرفته است. عربزبانان به آن «پای فارسی» میگویند و در اصطلاح رسمالخطیِ برخی مناطق به آن «الباء المَثْلُوثَة» (باء سه نقطه) اطلاق میشود. در نگارش کلمات خارجی در زبان عربی، معمولاً آن را به «ب» یا «ف» تبدیل میکنند.
به فارسی
در زبان فارسی به طور مستقیم به صورت حرف «پ» یا «پِ» نامیده و شناخته میشود و یکی از چهار حرف اختصاصی فارسی (گ، چ، پ، ژ) است که از پهلوی و پارسی باستان به خط امروز رسیده است.
نماد چیست
حرف «پ» به دلیل عدم وجود در الفبای عربی، در حساب ابجد سنتی ارزش مستقل ندارد؛ اما در تعمیم فارسی حساب جمل، آن را همارز و معادل حرف «ب» در نظر میگیرند که ارزش عددی آن برابر با ۲ (دو) است. همچنین در برخی نسخ خطی قدیم گاهی به عنوان رمز یا اختصاری برای کلمه «پاک» یا «پایان» استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل حرف په
«حرف په» که در زبان و خط فارسی به صورت «پ» نگاشته میشود، سومین حرف از حروف الفبای سی و دو گانه فارسی است. این حرف بازمانده واج قدیمی p در زبانهای ایران باستان نظیر پارسی باستان و پهلوی است که پس از ورود اسلام به ایران، هنرمندان و کاتبان ایرانی با افزودن دو نقطه به زیر حرف «ب» عربی، شکل گرافیکی متمایز آن را پدید آوردند تا ساختار آوایی زبان خود را حفظ کنند.
این حرف از جلوههای اصیل زبان فارسی است و از چهار حرفی به شمار میرود که در زبان عربی فصیح وجود ندارد؛ به همین دلیل در متن قرآن مجید هیچگاه از این واج استفاده نشده است. در محاسبات سنتی حروف یا همان حساب ابجد فارسی، برای آن ارزش عددی مستقل قائل نشده و آن را معادل حرف «ب» با ارزش عددی ۲ محاسبه میکنند.