یعنی چه
جمع کلمه «فرستاده» (اسم مفعول از فعل فرستادن) است. این واژه به کسانی اطلاق میشود که از طرف شخص، گروه یا مقامی بالا مرتبه برای انجام مأموریت، رساندن پیام، یا ابلاغ دستوری گسیل داشته شدهاند. در متون مذهبی و کهن، این کلمه به طور ویژه به عنوان معادل رسولان و پیامبران الهی که حامل وحی برای هدایت مردم هستند، به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت فِرسْتادِگان (fere-stā-de-gān) است که در آن فاء و راء دارای حرکت کسره متمایل به سکون هستند.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این کلمه دقیقاً ۹ حرف دارد. بسته به طراح جدول، کلمات هممعنی آن نظیر رسولان، سفرا، مبعوثان، ایلچیان و قاصدان نیز ممکن است به عنوان پاسخ مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ برای فرستادگان مذهبی Messengers و برای فرستادگان سیاسی و دیپلماتیک واژههای Envoys یا Emissaries به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی، کلمات المُرْسَلون و الرُّسُل رایجترین معادلهای مذهبی و قرآنی این واژه هستند، در حالی که در کاربردهای رسمی و امروزی از السُّفَراء یا المَبْعُوثون استفاده میشود.
به فارسی
واژه «فرستادگان» خود یک کلمه اصیل و ریشهدار فارسی (مشتق از فارسی میانه frestādan) است. معادلهای سره یا دیگر تعابیر فارسی آن شامل پیکها، کارداران، روانه شدگان و مأموران ابلاغ میشود.
جمعبندی و توضیح کامل فرستادگان
واژه «فرستادگان» جمع کلمه فرستاده و دارای ریشهای کاملاً پارسی است که از زبان پهلوی به شکل امروزی خود رسیده است. این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی، حامل مفاهیمی چون امانتداری، صلح، تدبیر و سرعت در عمل است. در طول تاریخ، این کلمه هم در ارکان سیاسی به معنای سفیران و ایلچیانی که برای تحکیم روابط یا ابلاغ پیام پادشاهان سفر میکردند به کار رفته و هم در متون مذهبی جایگاه ویژهای داشته است.
در فرهنگ اسلامی و ترجمههای قرآن کریم، فرستادگان معادل مستقیمی برای واژگان «المُرْسَلون» و «الرُّسُل» است؛ مانند آیات شریفه سوره یس و مرسلات که در آنها به پیامبران الهی یا فرشتگان وحی اشاره دارد که مأمور به ابلاغ حقیقت به انسانها بودهاند. از این رو، واژه فرستادگان در ذهن مخاطب فارسیزبان آمیزهای از مأموریت رسمی سیاسی و رسالت مقدس آسمانی را تداعی میکند.