یعنی چه
کمبضاعتی در لغت به وضعیت یا حالتی اشاره دارد که در آن فرد یا خانواده دارای سرمایه، مال یا درآمد اندکی هستند و برای تأمین نیازهای خود با محدودیتهای مالی مواجهند. این واژه از نظر دستوری یک صفت مرکب فاعلی/نسبی به همراه «ی» مصدری است.
تنطق/تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [کَمْ بَ / بِ ضا عَ تی] است که در گفتار رایج بیشتر با کسرِ «ب» (بِضاعت) ادا میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول با توجه به تعداد حروف، خود واژه «کم بضاعتی» (۸ حرف) یا مترادفهای آن نظیر تنگدستی و فقر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن میتوان از واژههای مربوط به فقر یا وضعیتهای درآمدی پایین استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر واژههای عمومی فقر، ترکیب «بضاعة مزجاة» نیز استعارهای نزدیک به این مفهوم است.
به فارسی
واژههای مترادف فارسی آن شامل تنگدستی، تهیدستی، فقر، بیچیزی، کممایگی، تکیدگی مالی و مسکنت است. متضادهای آن نیز توانگری، ثروتمندی، غنا، تمکن مالی و پربضاعتی هستند. ریشه بخش اصلی آن عربی (ب ض ع) است که در اصل به معنی جدا کردن قطعهای از مال برای تجارت است. همخانوادههای آن بضاعت، بضائع، مبضاع و استبضاع هستند.
در قرآن
خود کلمه «کمبضاعتی» در قرآن نیست، اما ریشه و واژه «بِضَاعَة» ۳ بار در سوره مبارکه یوسف آمده است: آیه ۱۹ (وَأَسَرُّوهُ بِضَاعَةً)، آیه ۶۵ (هَٰذِهِ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا) و آیه ۸۸ (وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجَاةٍ) که به معنی سرمایهای اندک و ناچیز است و اصطلاح «بضاعت مزجاة» در ادبیات فارسی دقیقاً به معنای دستخالی بودن و کمبضاعتی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل کم بضاعتی
واژه کمبضاعتی از ترکیب صفت «کم» و اسم «بضاعت» به همراه «ی» مصدری ساخته شده و در زبان و ادبیات فارسی به وضعیت افرادی اشاره دارد که از تمکن مالی کافی برخوردار نیستند و سرمایه یا درآمد محدودی دارند. این کلمه بار معنایی محترمانهتری نسبت به واژه فقر دارد و معمولاً در نهادهای حمایتی و گفتگوهای اجتماعی برای توصیف قشرهای آسیبپذیر جامعه استفاده میشود.
ریشه کلمه بضاعت به واژه عربی «ب ض ع» بازمیگردد که در اصل به معنای بریدن قطعهای از گوشت بوده و بعدها به بخشی از مال که برای تجارت جدا میشود اطلاق شده است. در قرآن کریم نیز این ریشه در سوره یوسف به کار رفته که مشهورترین آن تعبیر «بضاعت مزجاة» به معنی کالا و سرمایه اندک و بیمقدار است و به طور کنایهای در ادبیات برای نشان دادن تواضع یا دستخالی بودن استفاده میشود.