یعنی چه
«ماه یشت» یکی از بخشهای کتاب اوستا (کتاب مقدس زرتشتیان) و نام یکی از سرودهای نیایشی است که برای بزرگداشت و ستایش ایزد ماه خوانده میشده است. این سرود شامل ۷ بند است که در آن از ماه به عنوان بخشنده شکوه، روشناییبخش شب و مایه نمو گیاهان یاد میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «ماهْ یَشت» (māh-yašt) است. واژه اول یعنی ماه با سکون پایانی و واژه دوم با فتح ی و سکون ش تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق این عبارت «ماه یشت» است که از ۶ حرف تشکیل شده است. اصطلاح مرتبط دیگر آن «ماه نیایش» است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و مطالعات اوستایی، این سرود به صورت متداول با نام ترکیبی Mah Yasht یا به صورت توصیفی Hymn to the Moon شناخته میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم این سرود آیین باستان، از عبارت مفهومی «ترنيمة القمر» (به معنی سرود یا سرودهٔ ماه) استفاده میشود.
به فارسی
برگردان واژهبهواژه و دقیق این اصطلاح اوستایی به فارسی امروزی، «سرود ستایش ماه» یا «نیایش ماه» است؛ چرا که یشت در اصل از ریشه یز به معنی ستایش و پرستش میآید.
نماد چیست
در فرهنگ و اساطیر ایران باستان، ماه یشت و خودِ ایزد ماه نماد روشنایی بخشیدن به شب، باروری طبیعت، سرسبزی و رشد گیاهان، و همچنین سرچشمه نژاد گاو (به دلیل پیوند اساطیری ماه با گاو نخستین) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ماه یشت
«ماه یشت» یکی از سرودهای کهن و نیایشی در مجموعه خردهاوستا است که زرتشتیان آن را در ستایش ایزد ماه و سپاسگزاری از مواهب آن میخوانند. این یشت گرچه نسبتاً کوتاه است و از ۷ بند تشکیل شده، اما از نظر اساطیری اهمیت بالایی دارد. در متن این سرود، ماه به عنوان بیدارکننده زمین، بخشنده فرّ و شکوه، و عاملی حیاتی برای نمو و رشد گیاهان توصیف شده است.
ریشه این واژه از دو بخش اوستایی «مائونگه» (ماه) و «یشتی» (پرستش و فداکاری) تشکیل شده است. بررسی اساطیری ماه یشت نشان میدهد که در باور ایرانیان باستان، ارتباط نزدیکی میان ماه و نژاد گاو اسطورهای وجود دارد، به طوری که ماه پناهگاه نطفه گاو نخستین پیش از آفرینش جهان مادی بوده است. این واژه کاملاً ریشه در تاریخ و دین ایران باستان دارد.