یعنی چه
دعا کننده صفت فاعلی مرکب است و به فردی متمسک و متضرع اطلاق میشود که با راز و نیاز، نیازها و آرزوهای خود یا دیگران را از درگاه الهی مسألت میکند. در ادبیات فارسی، گاهی گوینده برای ابراز تواضع و فروتنی، از خود با عنوان «دعاگو» یاد میکند.
تلفظ
این واژه از دو بخش «دعا» (با تلفظ واکدار عربی اما مأنوس در فارسی) و «کننده» (صفت فاعلی فارسی) ترکیب شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواسته شده، واژههایی چون داعی، دعاگو، دعاگر و نیایشگر به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
واژه Supplicant دقیقاً به معنای شخص تضرعکننده و ملتمس است و Worshiper به معنای نیایشگر و عبادتکننده به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی صفت فاعلی «الدَّاعِ» از ریشه (د ع و) کاربرد وسیعی دارد؛ همانطور که در آیه ۱۸۶ سوره بقره آمده است: «أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ».
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان و ادب فارسی شامل نیایشگر، دعاگو و مناجاتکننده است. از نظر ساختاری، این کلمه یک صفت فاعلی مرکب مرخم است که از تکواژ دخیل عربی (دعا) و تکواژ اشتقاقی فارسی (کننده) ساخته شده است. متضادهای آن نیز واژههایی مانند نفرینکننده و لاعن هستند.
نماد چیست
در فرهنگها و ادیان مختلف، به ویژه در آیینهای توحیدی، دستهای برافراشته به سمت آسمان بارزترین نماد بصری و فیزیکی یک شخص دعا کننده، متضرع و تسلیم در برابر قدرت و رحمت الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دعا کننده
واژه «دعا کننده» ترکیبی زیبا از فرهنگ و زبان عربی و فارسی است که مفهوم اصیل نیازمندی انسان به خالق و ریسمان ارتباطی میان بنده و معبود را تجسم میبخشد. این کلمه در متون ادبی و دینی بار معنایی سرشار از خضوع، امید و آرامش دارد و نشاندهنده روحی است که خیرخواهی را چه برای خود و چه برای دیگران آرزو میکند.
از دیدگاه لغوی، این صفت فاعلی مرکب با واژگانی چون دعاگو و نیایشگر همپوشانی کامل دارد و در متون مقدسی چون قرآن کریم، با لفظ «الدَّاع» از آن یاد شده که خداوند اجابتِ خواستهاش را تضمین کرده است. این واژه تجلی بصری تسلیم و تقاضا در پیشگاه حقیقت مطلق است.