یعنی چه
شرابخوار در لغت به معنای کسی است که به نوشیدن شراب و مسکرات عادت دارد یا آن را مصرف میکند. از نظر ساختار زبانی، این کلمه یک صفت فاعلی مرکب مرخم است که از ترکیب واژه عربی «شراب» (نوشیدنی) و بخش فارسی «خوار» (از مصدر خوردن) تشکیل شده است.
تلفظ
این واژه به صورت «شَرابخوار» تلفظ میشود که در آن حرف «و» در بخش دوم خوانده نمیشود (واو معدوله) و به صورت «خار» به گوش میرسد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند میخواره، میگسار، بادهنوش، بادهگسار، خمار و پیالهپیما به عنوان هممعنی این واژه کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به میزان و نوع مصرف، در زبان انگلیسی از واژههای مختلفی استفاده میشود که واژه Drinker عمومیترین آنهاست.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح فقهی و رسمی آن «شارب الخمر» است و برای مبالغه در این کار از واژه «شرّاب» استفاده میشود.
نماد چیست
این واژه دو رویه نمادین کاملاً متفاوت دارد. در ادبیات عرفانی و اشعار شاعرانی چون حافظ و عطار، شرابخوار (یا رند و میخواره) نماد انسان به مستیِ شهود رسیده و وارسته از ریایی است که از ظاهر عبور کرده تا به حقیقت عشق الهی برسد. در مقابل، در شریعت، فقه و نگاه اجتماعی، این واژه نماد زوال عقل، گناه کبیره و قانونشکنی محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل شراب خوار
واژه شرابخوار یک ترکیب دوجزئی از دو زبان عربی و فارسی است که در زبان روزمره و متون گوناگون کاربردهای متفاوتی دارد. این کلمه در معنای ظاهری و فقهی خود به کسی اشاره میکند که مسکرات مینوشد؛ عملی که در قرآن کریم (مانند آیه ۹۰ سوره مائده) به عنوان عمل شیطان و پلیدی دگرگون شده و از آن نهی شده است.
با این حال، در پهنه ادبیات عرفانی ایران، این واژه بار معنایی مثبتی به خود میگیرد. شاعران بزرگ با تغییر زاویه دید، از اصطلاحات می و میخواره برای نشان دادن تقابل با زهد ریایی و رسیدن به معرفت خالص شهودی استفاده کردهاند. بنابراین، درک معنای این واژه کاملاً به بستر متن و رویکرد فقهی یا ادبی آن بستگی دارد.