یعنی چه
عبارت «قابل تردید» به ویژگی امر، سخن یا موضوعی اشاره دارد که میتوان در صحت، ارزش یا واقعیت آن شک کرد. این اصطلاح برای پدیدههایی به کار میرود که شواهد کافی برای اثبات صددرصدی آنها وجود ندارد و فضا برای بحث، تأمل و دودلی باز است.
تلفظ
این ترکیب وصفی به صورت [غابِلِ تَرْدید] یا همان (ghābel-e tardid) با کسرهٔ اضافه تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «تردیدکردنی»، «محل تأمل» یا «غیرقطعی»، واژهٔ «قابل تردید» با ۹ حرف یک پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
برای رساندن این مفهوم در زبان انگلیسی، رایجترین واژهها Questionable و Doubtful هستند که هر دو بر عدم قطعیت دلالت دارند.
به فارسی
معادلهای سره و ترکیبات خالص فارسی برای این عبارت شامل «تردیدپذیر»، «شکبرانگیز» و «غیرقطعی» است. از نظر ریشهشناسی، این ترکیب از دو واژه با ریشهٔ عربی (قابل: اسم فاعل از قبل + تردید: مصدر باب تفعیل از ردد) ساخته شده اما در دستور زبان فارسی به عنوان یک صفت مرکب به کار میرود.
نماد چیست
کلمهٔ «قابل تردید» بیانگر یک وضعیت ذهنی و فلسفی (عدم قطعیت) است؛ بنابراین در تاریخ، هنر یا باستانشناسی دارای نماد تصویری، فیزیکی یا نشانهٔ مادی مشخصی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل قابل تردید
عبارت «قابل تردید» یک صفت مرکب مشهور در زبان فارسی است که از ترکیب دو واژهٔ عربی «قابل» و «تردید» شکل گرفته است. این اصطلاح دقیقاً به معنای چیزی است که جای شک و شبهه دارد و نمیتوان به طور قاطع و ۱۰۰ درصد به درستی یا صحت آن اعتماد کرد. در گفتگوهای علمی، حقوقی و روزمره، هرگاه یک ادعا، مدرک یا سخن از استحکام کافی برخوردار نباشد، آن را قابل تردید مینامند.
این واژه از نظر معنایی مترادف با کلماتی چون مشکوک، شبههناک، ظنبرانگیز و محل تأمل است و نقطهٔ مقابل واژگانی همچون قطعی، یقینی، مسلم و بیچونوچرا قرار میگیرد. در ساختار واژگانی، همخانوادههای بخش اول آن کلماتی مثل قبول و مقبول، و همخانوادههای بخش دوم آن کلماتی مانند مردد و مردود هستند.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع نیز این عبارت کاربرد زیادی دارد و به عنوان یک ترکیب ۹ حرفی، پاسخ مناسبی برای طراحان جدول در مواجهه با مفاهیمی مثل «امر غیرقطعی» یا «موضوع مشکوک» به شمار میرود.