یعنی چه
واژه عنادی صفت نسبی است که به رفتارهای برخاسته از لجبازی، خصومت و کینهتوزی اشاره دارد. در اصطلاح علم منطق، این کلمه در «قضیه منفصله عنادیه» به کار میرود؛ یعنی قضیهای شرطی که در آن میان دو جزء (مقدم و تالی) یک ناسازگاری و جدایی ذاتی و همیشگی برقرار است، مانند رابطه زوج یا فرد بودن یک عدد.
تنزلوح
تلفظ صحیح این واژه به کسر عین و فتح نون به صورت «عِنادی» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و معمولاً به عنوان راهنمای «لجوجانه» یا «خصمانه» مطرح میشود.
به انگلیسی
با توجه به زمینه متن میتوان از این معادلهای انگلیسی استفاده کرد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی بسته به کاربرد، این دو معادل بیشترین کاربرد را دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون لجوجانه، دشمنانه، ستیزه گری و کینهتوزی است که رفتاری سختگیرانه و همراه با عناد را توصیف میکنند.
نماد چیست
واژه عنادی بیشتر یک صفت توصیفی و منطقی است و در سنتهای فرهنگی یا اسطورهای به عنوان نماد نمادین برای شیء یا مظهر خاصی شناخته نمیشود. با این حال در ادبیات مذهبی، ریشه آن یعنی «عنید» نمادی از سرپیچی مطلق و تکبر در برابر حقیقت به شمار میرود؛ چنانکه در آیه ۲۴ سوره ق به صفت «کَفَّارٍ عَنِیدٍ» اشاره شده است.
جمعبندی و توضیح کامل عنادی
واژه «عنادی» صفت نسبی برخاسته از ریشه عربی (ع - ن - د) است که در زبان فارسی کاربردی صفتگونه دارد و به هر نوع رفتار، دیدگاه یا کنش لجوجانه، خصمانه و ستیزهجویانه اشاره میکند. این کلمه در ادبیات روزمره نمایانگر پافشاری کورکورانه بر دشمنی و مخالفت است.
علاوه بر کاربرد عام، این واژه در علم منطق جایگاه ویژهای دارد و در ترکیب «قضیه منفصله عنادیه» به کار میرود؛ جایی که بین دو امر مباینت ذاتی و آشتیناپذیری وجود دارد، مثل مفهوم شب و روز یا زوج و فرد که جمع آنها محال است. گرچه خود این کلمه در متن قرآن نیامده، اما صفت مبالغه آن یعنی «عنید» برای توصیف دشمنان سرسخت حق استفاده شده است.