معنی
کلمه «نَزَلَ» یک فعل ماضی ثلاثی مجرد از ریشه (ن - ز - ل) است که به معنای پایین آمدن از یک جای بلند، فرود آمدن بر زمین، یا اقامت کردن و منزل گزیدن در یک مکان به کار میرود.
یعنی چه
این واژه در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی نشاندهنده انتقال یا حرکت از مرتبه بالا به مرتبه پایین است؛ مانند باریدن باران از آسمان، فرود آمدن فرشته وحی و رساندن کلام الهی به زمین، یا ساکن شدن مسافر در یک منزلگاه.
مترادف
واژههای هَبَطَ (فرود آمد) و حَلَّ (وارد شد/اقامت کرد) دقیقترین مترادفهای عربی آن هستند و در فارسی با عبارات فرود آمدن و مستقر شدن هممعنی است.
متضاد
کلماتی که مفهوم حرکت به سمت بالا را میرسانند، متضاد این واژه هستند؛ مانند صَعِدَ (بالا رفت) و عَرَجَ (به آسمان رفت).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «فرود آمد به عربی» یا «فعل ماضی از نزول»، کلمه ۳ حرفی «نزل» مد نظر است.
به عربی
در زبان عربی برای بیان دقیقتر این حالت از افعالی مانند هبط یا انحدر من علو (از بلندی سرازیر شد) به عنوان معادلهای همپایه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این فعل در متون ترجمهشده قدیمی و معاصر، افعال «فرود آمد»، «پایین آمد» و در برخی زمینهها «بارید» (برای باران و رحمت) میباشند.
جمعبندی و توضیح کامل نَزَلَ
واژه عربی «نَزَلَ» یکی از کلیدیترین و پرکاربردترین افعال در ادبیات فارسی و معارف اسلامی است. ریشه اصلی این کلمه (ن-ز-ل) به معنای حرکت از بالا به پایین و مستقر شدن در یک مکان است. این کلمه در قرآن کریم جایگاه ویژهای دارد و بارها برای توصیف نزول وحی، نزول باران و اعطای نعمات آسمانی به بندگان استفاده شده است.
در عرفان و ادبیات فارسی، مفهوم نزول در برابر صعود قرار میگیرد و به سیر تجلی هستی از مرتبه احدیت به عالم ماده (قوس نزول) اشاره دارد. همخانوادههای فراوانی از این ریشه وارد زبان فارسی شدهاند که از میان آنها میتوان به کلماتی چون منزل، منزلت، نازل، تنزیل و نزول اشاره کرد که هر کدام بخشی از مفهوم استقرار یا فرود را در خود دارند.