یعنی چه
واژه «بجوی» فعل امر (دوم شخص مفرد) از مصدر «جستن» و «جوییدن» است. این کلمه در زبان فارسی به معنای طلب کن، جستجو کن، کاوش کن و پیدا کن به کار میرود و دعوت به پویایی، تلاش و یافتن یک هدف یا معرفت دارد.
مترادف
واژههای هممعنی و مترادف برای این فعل شامل عباراتی است که مفهوم تلاش برای یافتن را میرسانند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «جستجو کن» یا «طلب کن»، واژه ۴ حرفی «بجوی» به عنوان پاسخ دقیق قرار میگیرد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده فعل امر برای جستجو و تلاش جهت یافتن چیزی هستند.
به فارسی
برگردان و معادل روان فارسی این واژه در کلام امروز، همان افعال ترکیبی «جستجو کن» یا «طلب کن» است که ریشه در ادبیات اصیل و کهن ایرانی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بجوی
واژه «بجوی» یکی از افعال اصیل و پرکاربرد در ادبیات فارسی است که به عنوان فعل امر از مصدر جستن، مخاطب را به حرکت، پویایی و طلب کردن دعوت میکند. این کلمه ریشه در زبانهای ایران باستان و پهلوی دارد و نشاندهنده فرهنگ تکاپو و ارزشِ یافتن معرفت و حقیقت در میان ایرانیان است.
بسیاری از مردم این واژه را با بیت مشهور منسوب به فردوسی بزرگ در ترجمه حدیث نبوی یاد میکنند: «چنین گفت پیغمبر راستگوی / ز گهواره تا گور دانش بجوی». این کاربرد تاریخی نشان میدهد که بجوی علاوه بر معنای ساده جستجو، در ادبیات عرفانی و آموزشی ما نمادی از پویایی دائمی انسان در مسیر کسب علم و کمال است.