یعنی چه
صیدلی در لغت و اصطلاح قدیم به کسی گفته میشد که در شناخت گیاهان دارویی، ترکیب آنها و ساخت دوا و دارو مهارت داشت؛ به عبارت دیگر، همان داروساز یا داروفروش در زبان امروزی است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح صاد، سکون یاء، فتح دال و کسر لام تلفظ میشود: صَیْدَلی.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه صیدلی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی همچون «داروساز قدیمی»، «داروفروش» یا «عطار» کاربرد دارد و یک کلمه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
معادلهای رایج بینالمللی برای این واژه در حرفه پزشکی و داروسازی استفاده میشوند.
به عربی
این واژه خود معرب است و در زبان عربی امروزی نیز دقیقاً به همین صورت برای اشاره به دکتر داروساز و شغل داروسازی استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان فارسی این کلمه شامل داروساز، دوافروش و عطار است که به پیشهٔ آمادهسازی دارو اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل صیدلی
واژه صیدلی یک اصطلاح کهن و ارزشمند در تاریخ پزشکی و داروسازی جهان اسلام و ایران است. این کلمه در واقع معرب (عربیشده) از واژه فارسی «صندل» (چوب صندل هندی) است؛ چرا که در گذشته چوب صندل یکی از مواد اولیه بسیار مهم، گرانبها و کلیدی در ساخت داروهای سنتی به شمار میرفت و به مرور زمان، به کسانی که با اینگونه مواد دارویی سر و کار داشتند، صیدلی یا صیدلانی میگفتند.
دانشمندان بزرگی نظیر ابوریحان بیرونی در آثار خود به تشریح این واژه و علم «صیدنه» (داروشناسی) پرداختهاند. امروزه اگرچه این واژه در محاورات روزمره فارسی جای خود را به کلمه «داروساز» داده است، اما همچنان در متون کهن، کتابهای طب سنتی و جداول کلمات متقاطع به عنوان یک اصطلاح اصیل کاربرد دارد.