آوازه یعنی چه؟ متضاد آن

جمع‌بندی و توضیح کامل آوازه

واژه «آوازه» یک کلمه اصیل و کهن پارسی است که از ترکیب تکواژ «آواز» و پسوند اسم‌ساز «ـه» پدید آمده است. ریشه بنیادی آن به واژه اوستایی و پهلوی «واچ» یا «واک» به معنی صدا بازمی‌گردد. این کلمه تحول معنایی زیبایی را پشت سر گذاشته؛ به طوری که در ابتدا به معنی مطلقِ صدا، بانگ و نغمه بوده، سپس به معنای صدایی که پیچیده و پخش شده (شایعه و خبر) به کار رفته و در نهایت به مفهوم امروزی آن یعنی شهرت، اشتهار و نام‌آوری رسیده است.

این واژه در ادبیات کلاسیک بار معنایی چندگانه‌ای دارد؛ هم می‌تواند نشان‌دهنده حسن شهرت و بلندآوازی یک پهلوان یا شاعر باشد و هم در بعضی متون به غوغا و هیاهوی برخاسته از یک خبر خنثی اشاره کند. از آنجا که واژه‌ای کاملاً ایرانی است، در متن قرآن وجود ندارد، هرچند مفاهیم هم‌ارز آن مانند ذکر و سمعه در فرهنگ اسلامی فراوان یافت می‌شوند.