یعنی چه
واژه «انجس» اسم تفضیل از ریشه عربی نجس است و برای توصیف فرد یا شیئی به کار میرود که شدت آلودگی، ناپاکی یا پلیدی آن از موارد دیگر بیشتر باشد. این ناپاکی میتواند جنبه مادی (کثیفی ظاهری) یا جنبه معنوی (رذایل اخلاقی و اعتقادی) داشته باشد.
تلفظ
این کلمه به صورت اَنْجَسْ (Anjas) تلفظ میشود؛ به طوری که همزه مفتوح، نون ساکن، جیم مفتوح و سین در پایان ساکن است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «پلیدتر» یا «ناپاکتر»، واژه ۴ حرفی «انجس» یا مترادفهای آن مانند «اقذر» و «ارجس» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم صفت تفضیلی ناپاکتر و پلیدتر از واژههای Filthier یا More impure استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عربی، صفتهای تفضیلی «ناپاکتر»، «کثیفتر» و «پلیدتر» هستند که میزان آلودگی شدیدتر را نشان میدهند.
در قرآن
خود کلمه «انجس» در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، ریشه سهحرفی آن یعنی واژه «نَجَس» تنها یکبار در آیه ۲۸ سوره توبه («إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ...») برای اشاره به ناپاکی اعتقادی مشرکان استفاده شده است.
نماد چیست
کلمه انجس یک صفت تفضیلی انتزاعی برای بیان شدت کثیفی و پلیدی است؛ به همین دلیل، نماد مادی، مذهبی یا فرهنگی مشخصی در ادبیات برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل انجس
واژه «انجس» یک صفت تفضیلی اصیل با ریشه عربی (ن ج س) است که به ادبیات و لغتنامههای فارسی مانند دهخدا راه یافته است. این کلمه به معنای ناپاکتر، پلیدتر و آلودهتر بوده و برای بیان اوج کثیفی یا رذیلت در یک شیء یا مفهوم به کار میرود.
اگرچه خود این واژه در قرآن مجید ذکر نشده، اما ریشه آن یعنی «نجس» در سوره توبه برای توصیف ناپاکی معنوی استفاده شده است. شناخت این واژه بیشتر در متون کهن ادبی و حل جدولهای کلمات متقاطع کاربرد دارد.