معنی
وذی در لغت به معنی رطوبت رقیق و لزجی است که پس از انزال و خروج منی از بدن خارج میشود. همچنین در برخی منابع لغوی مانند دهخدا، این واژه به عنوان مصدر به معنای خراشیدن پوست یا خودِ خراش نیز معنی شده است.
یعنی چه
این واژه اصطلاحی فقهی و پزشکی است و به مایعی اختصاص دارد که پس از شهوت و انزال بیرون میآید. از نظر احکام اسلامی، این مایع در صورت عدم آلودگی به منی یا ادرار، پاک است و نیازی به غسل یا وضو ندارد.
متضاد
برای واژه وذی در منابع لغتشناسی و فقهی، متضاد مستقیمی ذکر نشده است.
ریشه
ریشه این واژه عربی است و به عنوان اسم جنس یا مصدر وارد متون فقهی، رسالههای عملیه و فرهنگهای لغت فارسی شده است.
جمله سازی
به عربی
این کلمه در زبان عربی نیز به همین صورت تلفظ و نگارش میشود و در احادیث و متون دینی به کار رفته است.
به فارسی
معادل دقیقی که در فارسی روان برای جنبه فقهی آن استفاده میشود «مایعِ پس از انزال» است و برای جنبه لغوی دیگر آن میتوان از واژه «خراش» یا «خراشیدگی» استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل وذی
واژه «وذی» یک اصطلاح تخصصی فقهی و لغوی با ریشه عربی است که به مایع لزج، رقیق و شفافی اشاره دارد که گاهی پس از خروج منی (انزال) از بدن انسان خارج میشود. در فرهنگهای لغتی همچون دهخدا، معنای دوم این واژه به صورت مصدر و به معنای خراشیدن یا اصابت خراش به پوست نیز ثبت شده است.
در نظام طهارت اسلامی، شناخت این مایع اهمیت بالایی دارد؛ چرا که در کنار «مذی» (مایع پیش از انزال) و «ودی» (مایع پس از ادرار) قرار میگیرد. از نظر شرعی، وذی در صورتی که با خون، منی یا ادرار مخلوط نشده باشد، کاملاً پاک است، وضو را باطل نمیکند و غسلی هم به گردن شخص نمیآورد.
نکته حائز اهمیت این است که این واژه برخلاف باور برخی، در متن قرآن کریم نیامده است و کاربرد آن صرفاً به احادیث، کتب فقهی، رسالههای عملیه مراجع تقلید و فرهنگهای لغت محدود میشود.