یعنی چه
این کلمه ترکیبی از حرف عطف «وَ» (به معنی و) و فعل امر «اسْجُدُوا» است. در لغت و فرهنگ اسلامی، به معنای نهایت فروتنی، خاکساری و قرار دادن پیشانی بر زمین برای تکریم و تکوین اصیلترین حالت بندگی در برابر پروردگار است.
تلفظ
تلفظ صحیح قرآنی و عربی آن «وَاسْجُدُوا» است که در آن همزه وصل بعد از واو خوانده نمیشود و به صورت چسبیده تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این کلمه به عنوان یک فعل امر قرآنی ۶ حرفی شناخته میشود که پاسخ مستقیم آن خود کلمه «وسجدوا» است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه ثلاثی مجرد «س ج د» است. همخانوادههای آن در عربی شامل کلماتی چون سجده، سجود، مسجد، ساجد و مسجود میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این عبارت شامل «و سجده کنید»، «سر به آستان بگذارید» و «خاضع و فروتن شوید» است که در ترجمههای قرآن کریم به کار میرود.
در قرآن
این کلمه دقیقاً دو بار در قرآن آمده است؛ ابتدا در آیه ۷۷ سوره مبارکه حج در کنار دستور به رکوع و عبادت، و بار دوم در آیه ۳۷ سوره فصلت که پس از نهی از سجده بر خورشید و ماه، امر به سجده برای خدای آفریننده آنها میکند. آیه سوره فصلت دارای سجده واجب تلاوت است.
نماد چیست
در فرهنگ و مفاهیم قرآنی، این عبارت نماد عالیترین درجه بندگی، تسلیم بیقید و شرط در برابر پروردگار، فروتنی عمیق و از بین بردن غرور و تکبر نفسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل وسجدوا
واژه «وسجدوا» (وَاسْجُدُوا) یک عبارت اصیل قرآنی و عربی است که از حرف عطف «و» و فعل امر جمع «اسجدوا» تشکیل شده و به معنای «و سجده کنید» است. این کلمه مسلمانان و مؤمنان را به خضوع، فروتنی و قرار دادن پیشانی بر خاک در برابر قدرت مطلقه الهی دعوت میکند.
این کلمه دقیقاً دو بار در قرآن کریم (سورههای حج و فصلت) به کار رفته است که در آیه ۳۷ سوره فصلت، قرائت یا شنیدن آن موجب حکم فقهی سجده واجب میشود. در ادبیات دینی، این واژه تجلیبخش روح بندگی و پیوند مستقیم مخلوق با خالق است.
در فرهنگ معارف و حل جدول، این کلمه به عنوان یک ساختار ۶ حرفی با بار معنایی مذهبی و عبادی شناخته میشود که مترادفهایی همچون خاضع شدن و سر فرود آوردن در پیشگاه الهی را در دل خود جای داده است.