یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی-قیدی در زبان فارسی است که از دو جزء تشکیل شده: «بَس» به معنی بسیار یا خیلی، و «شاکِر» به معنی سپاسگزار یا شکرکننده. در مجموع به کسی یا حالتی اشاره دارد که فرد در برابر نعمت یا لطفی که به او شده، بیش از حد معمول قدردان و سپاسگزار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَس شاکِر» (bas šāker) است که حرف «ب» با فتحه و حرف «ک» با کسره خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «بسیار سپاسگزار»، کلمه ۶ حرفی «بس شاکر» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم قیدی و وصفی از ترکیباتی استفاده میشود که شدتِ سپاسگزاری را نشان میدهند.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این ترکیب شامل واژگانی چون بسیار حقگزار، نمکشناس، سپاسدار و بسیار شکور است. متضاد آن نیز کلماتی مانند بسیار ناسپاس و نمکنشناس هستند.
نماد چیست
عبارت «بس شاکر» یک اصطلاح نمادین یا سمبلیک در فرهنگ مادی و معنوی به شمار نمیرود؛ بلکه صرفاً تکیه بر مفهوم اخلاقی و رفتاریِ شکرگزاری فراوان دارد. البته جزء دوم آن یعنی «شاکر» در متون دینی و قرآن کریم به عنوان یکی از صفات پسندیده بندگان و همچنین صفات خداوند (مانند آیه ۱۴۷ سوره نساء) مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بس شاکر
عبارت «بس شاکر» واژهای مستقل یا اصطلاحی خاص در واژهنامهها نیست، بلکه یک ترکیب وصفی و قیدی روان در زبان فارسی است. این اصطلاح از قید مقدار «بس» (به معنای بسیار و فراوان) و اسم فاعل عربی «شاکر» (به معنای سپاسگزار) ساخته شده است و برای تاکید بر شدتِ قدردانی و سپاسداری به کار میرود.
نمونههایی از کاربرد این نوع ترکیب در شعر کهن فارسی نیز دیده میشود؛ به طوری که شاعران برای توصیف افرادی که در برابر نعمتها بسیار حقگزار بودهاند، از آن استفاده میکردهاند. اجزای این کلمه ریشهای دوگانه دارند؛ بخش اول آن کاملاً پهلوی و فارسی و بخش دوم آن عربی از ریشه (ش-ک-ر) است.