یعنی چه
این ترکیب از نظر دستوری «نام» (اسم) و «بگم» (فعل مضارع التزامی اول شخص مفرد از مصدر گفتن، به لهجه تهرانی) تشکیل شده است. در گفتگوهای روزمره زمانی به کار میرود که گوینده میخواهد مخاطبش نامی را که در ذهن دارد بازگو کند.
تلفظ
تلفظ آن کاملاً بر اساس قواعد گفتاری زبان فارسی معیار و گویش تهرانی است؛ با تأکید بر حرف «ن» در نام و کوتاه شدن «بگویم» به «بگم».
در جدول
به دلیل تعداد حروف (۶ حرف)، در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک عبارت پرسشی یا تکهای از یک جمله عامیانه جای میگیرد.
به انگلیسی
معادل عبارت دستوری «نام را بگو» یا «بگویم نامش را؟» در زبان انگلیسی.
به عربی
ترجمه تحتاللفظی به صورت دستوری و مخاطبمحور.
به ترکی
معادل رایج برای درخواستِ بیان کردنِ نام در زبان ترکی.
به فارسی
معادل رسمی و ادبی آن «نام را بر زبان بیاور» یا «نامش را بگو» است.
جمعبندی و توضیح کامل نام بگم
«نام بگم» یک عبارتِ دستوری در زبان فارسی عامیانه است که به عنوان کوتاه شدهٔ جملهٔ «نام را بگویم؟» یا درخواست برای مشخص کردنِ هویت چیزی استفاده میشود. این ترکیب از نظر لغوی در فرهنگهای فارسیِ استاندارد ثبت نشده است و بیشتر در محاورات روزمره برای تأکید بر پرسش دربارهٔ یک نام به کار میرود.
از دیدگاه ساختاری، این عبارت نشاندهندهٔ انعطافپذیری زبان فارسی در ترکیب افعال با اسمها برای ساخت جملات کوتاه و سریع در گفتگوهای شفاهی است.